17 Ιούν Robin Sharma – Η αλλαγή πορείας από επιτυχημένο δικηγόρο σε συγγραφέα διεθνούς φήμης (ΜΕΡΟΣ Β’)
Με το σταθερό πρωινό μου πρόγραμμα όσο ο κόσμος γύρω μου ακόμη κοιμόταν, ο τρόπος που έβλεπα τον εαυτό μου, η συμπεριφορά μου και το λειτουργικό σύστημα της ζωής μου αναδομούνταν πλήρως.
Περνώντας χρόνο με την κορυφαία ομάδα των δασκάλων μου, πολλοί από τους φόβους μου εξανεμίστηκαν και πάρα πολλές από τις καθημερινές μου ανησυχίες και τις συμπεριφορές υπονόμευσής μου απομακρύνθηκαν.
Μεγάλο μέρος της ανάγκης μου να ευχαριστώ τους άλλους, να είμαι αρεστός και να ακολουθώ τη μάζα – ενώ στην πραγματικότητα πρόδιδα τον εαυτό μου – απλώς εξαφανίστηκε.
Απέκτησα μεγαλύτερη πίστη στις πιο ενδόμυχες αξίες μου και έγινα πιο υγιής. πιο δημιουργικός, πιο πρόσχαρος και πιο ήρεμος. Και αφιέρωνα λιγότερο χρόνο ακολουθώντας την λογική και πολύ πιο στενά συνδεδεμένος με την καρδιά. Αυτό μου χάρισε την έμπνευση προς την ανέλιξη, την επιτάχυνση της παραγωγικότητάς μου και την αυτοπεποίθησή μου να εξελιχθώ. ‘Αρχισα να μαθαίνω για την μαγεία που ενυπάρχει σε κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται σοβαρά να γίνει φίλος της.
Προς το τέλος αυτών των τριών χρόνων ατέρμονης ίασης και συνεχούς εξέλιξης, ήξερα πως ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω μία καινούργια φάση της περιπέτειας προς το προσωπικό μεγαλείο και την ηγεσία, την οποία ακόμη ανακαλύπτω. Αισθάνθηκα ενστικτωδώς την ανάγκη να γράψω ένα βιβλίο για την εμπειρία μου και τα μαθήματα που διδάχθηκα, με σκοπό να βοηθήσω και άλλους να ανελιχθούν όπως εγώ.
Το ονόμασα Ο Μοναχός που Πούλησε την Ferrari του.
Ορισμένοι κρυφογέλασαν ακούγοντας τον τίτλο και θεώρησαν πως κανείς δεν θα διάβαζε ένα βιβλίο αυτοβοήθειας το οποίο είχε γράψει ένας δικηγόρος. Άλλοι ψέλλισαν ότι η ζωή ενός συγγραφέα ήταν σκληρή, οπότε θα έπρεπε να παραιτηθώ πριν καν ξεκινήσω. Αρνήθηκα να λάβω μέρος στον περιορισμό τους και με μεγάλο ενθουσιασμό έγραψα ένα αφήγημα για έναν δρόμο μακριά από μία μισή ζωή και κοντά σε μια ζωή μεγαλειώδη, γενναία και με πολλές προοπτικές. Η διδικασία συγγραφής του βιβλίου ήταν μαγευτική.
Δεν είχα ιδιαίτερες γνώσεις για τον χώρο των εκδόσεων, ούτε και προερχόμουν από επιχειρηματική οικογένεια (η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια και ο πατέρας μου οικογενειακός γιατρός). Ωστόσο, γνώριζα όντως ότι η αυτοεκπαίδευση είναι η λεωφόρος που μας βοηθά να μετατρέψουμε τις ζωηρές φαντασιώσεις μας σε απτή πραγματικότητα. Θα μπορούσα να μάθω όσα δεν ήξερα. Θα μπορούσα να κατακτήσω τις δεξιότητες που δεν διέθετα. Και θα μπορούσα να αντιγράψω τα αποτελέσματα που πέτυχαν άλλοι , με προσήλωση, σκληρή προσπάθεια, εξαιρετικές πληροφορίες και καλούς καθηγητές. Έτσι γράφτηκα σε ένα μονοήμερο μάθημα στον οργανισμό The Learning Annex.
Εκεί έμαθα για την δομή των χειρογράφων, το έργο των επιμελητών, των εκδοτών και των τυπογράφων, των διανεμητών και των βιβλιοπωλών. Η διαδρομή ήταν εξαιρετική και μου έδωσε την ώθηση να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Αφού ολοκληρώθηκε το μάθημα επέστρεψα στο σπίτι ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ που χιόνιζε, νιώθοντας απίστευτα αισιόδοξος και αποφασισμένος να κυκλοφορήσω το βιβλίο μου.
Αποφάσισα να προβώ σε αυτοέκδοση. Η υπέροχη μητέρα μου επιμελήθηκε το χειρόγραφο, μελετώντας κάθε σειρά με ιδιαίτερη προσοχή. Λίγοι καλοί φίλοι ήταν οι πρώτοι αναγνώστες μου. Το τύπωσα σε ένα μικρό φωτοτυπικό κέντρο που λειτουργούσε ολόκληρο το 24ωρο. Θυμάμαι ακόμη τον πατέρα μου ν με πηγαίνει εκεί με το αυτοκίνητό του στις τέσσερις τα ξημερώματα ώστε να προλάβω να το τυπώσω πριν πάω στο δικηγορικό γραφείο στις οκτώ. Του είμαι ευγνώμων για την άνευ όρων στήριξη και βοήθειά του τις στιγμές που τον είχα μεγαλύτερη ανάγκη.
Λόγω της απειρίας μου, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι με την μετατροπή των χειρόγραφων σελίδων σε βιβλίο θα συρρικνωνόταν το μέγεθος των γραμμάτων. Ως εκ τούτου, η πρώτη έκδοση ήταν μάλλον δυσανάγνωστη. Σε κάθε περίπτωση, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα και άρχισα να προωθώ το μήνυμα του Μοναχού που Πούλησε τη Ferrari του σε διάφορους συλλόγους της κοινότητάς μου. Το πρώτο μου σεμινάριο (το οποίο τύγχανε να έχει διοργανωθεί από τον οργανισμό The Learning Annex) είχε είκοσι τρείς συμμετέχοντες. Είκοσι ένας από αυτούς ήταν συγγενείς μου, χωρίς πλάκα.
Το από φθεγμα του Λάο Τσε ότι “ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα” είναι απολύτως ορθό. Η συγγραφική μου πορεία ξεκίνησε από το μηδέν. (Αν περιμένετε να είναι τέλειες οι συνθήκες πριν επιχειρήσετε να πραγματοποιήσετε το μεγαλύτερό σας όνειρο. δεν θα το τολμήσετε ποτέ.)
Ένας διάσημος συγγραφέας συμφώνησε να με συναντήσει, καθώς ένιωσα πως χρειαζόμουν επιπλέον καθοδήγηση και ήλπιζα να μάθω με ποιον τρόπο θα μπορούσα να προσεγγίσω ένα μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό , ώστε να επηρεάσω θετικά περισσότερους ανθρώπους. Είναι πραγματικά ανεκτίμητη η συνδρομή ενός σοφού συμβούλου την στιγμή που αποφασίζετε να ζήσετε την πιο ηρωική ζωή σας. Φόρεσα κοστούμι, του χάρισα ένα αντίτυπο του βιβλίου μου και κάθισα σε μιαφθαρμένη δερμάτινη πολυθρόνα μπροστά από το τεράστιο κέδρινο γραφείο του. “Ρόμπιν”, μου είπε εκείνος απευθύνοντάς μου τον λόγο, “η συγγραφή είναι ένα πολύ δύσκολο έργο. . Πολύ λίγοι τα καταφέρνουν”, πρόσθεσε. “Έχεις μια καλή δουλειά ως δικηγόρος. Θα ήταν προτιμότερο να την διατηρήσεις και να μην ρισκάρεις σε κάτι τόσο αβέβαιο.”
Τα λόγια του με καταρράκωσαν. Με αποθάρρυναν. Με απογοήτευσαν. Αισθάνθηκα πως η φιλόδοξη επιθυμία μου να φτάσει το βιβλίο μου στα χέρια αναγνωστών που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από αυτό ήταν μια ανόητη και φρούδα ελπίδα. Ίσως είχα υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις μου. Δεν είχα ξαναγράψει βιβλίο στο παρελθόν. Ήμουν άγνωστος. Ήταν πολύ δύσκολο να εισχωρήσω σε αυτό τον τόσο σκληρό χώρο. Ίσως ο σπουδαίος συγγραφέας είχε δίκιο : έπρεπε να το παίξω εκ του ασφαλούς και να παραμείνω στην δικηγορία.
Ξαφνικά, μου ήρθε η επιφοίτηση. Η γνώμη του ήταν απλώς η γνώμη του. Γιατί θα έπρεπε να της δώσω μεγαλύτερη σημασία; Δεν με αφορούσε πραγματικά η γνώμη του κυρίου. Κάποιος έμελλε να είναι ο συγγραφέας του επόμενου ευπώλητου βιβλίου. Γιατί να μην είμαι εγώ; Άλλωστε, κάθε επαγγελματίας ξεκινά ως ερασιτέχνης. Θεώρησα ότι δεν θα έπρεπε να αφήσω την συμβουλή του να καταπνίξει το πάθος μου και να απαρνηθώ τη φιλοδοξία μου.Κάθε μέρα, όταν καθόμουν στο δικγορικό μου γραφείο, σκεφτόμουν: “Κάθε ώρα βρίσκομαι μία ώρα μακριά από αυτό που πραγματικά θέλω να κάνω και αυτό που ξέρω ότι είμαι προορισμένος να κάνω”.
Μάλλον η πίστη μου υπερνικούσε τους φόβους μου και η πρόκληση ήταν ισχυρότερη των αμφιβολιών μου.
Εύχομαι να εμπιστεύεστε πάντα το ένστικτό σας και όχι την ψύχραιμη και πρακτική λογική του μυαλού σας. Οι προοπτικές, το μεγαλείο και η ευφυία σας δεν κατοικοεδρεύουν εκεί. Λένε πως επέμεινα, είχα το θάρρος να αντισταθώ και να αποδεχτώ την πρόκληση. Κι όμως, δεν ήταν καθόλου γενναίο. Για να είμαι ειλικρινής – όπως θέλω πάντα να είμαι και σίγουρα θα είμαι στον κοινό μας χρόνο-, ένιωσα ότι δεν είχα άλλη επιλογή από το να ακολουθήσω το μονοπάτι που μου υποδείκνυε ο ενθουσιασμός μου.
“Οι άνθρωποι που ζουν μια πολύ γεμάτη ζωή δεν φοβούνται να πεθάνουν”, έγραφε η Αναις Νιν. Ο Νόρμαν Κάζινς παρατήρησε ότι “η μεγάλη τραγωδία της ζωής δεν είναι ο θάνατος, αλλά αυτό που επιτρέπουμε να πεθάνει μέσα μας όσο ζούμε”.Παραθέτω αυτά τα αποφθέγματα για να σας θυμήσω πόσο σύντομη και εύθραυστη είναι η ζωή. Πολλοί αναβάλλουν τα πράγματα που μας αναζωογονούν περιμένοντας μια θεωρητικά ιδανική στιγμή για να τα ζήσουμε. Κι αυτή η στιγμή δεν έρχεται ποτέ. Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να γίνετε ο άνθρωπος που ξέρετε ότι μπορείτε να γίνετε και να δημιουργήσετε τη ζωή των πιο πληθωρικών επιθυμιών σας από τώρα. Αύριο ο κόσμος θα μπορούσε να αλλάξει άρδην. Η ιστορία έχει δείξει ότι η αλήθεια αυτή ισχύει όσο καμία άλλη. Μη ζήσετε τις καλύτερες ώρες σας στην αίθουσα αναμονής της ζωής. Σας παρακαλώ.
Είναι σοφότερο να ρισκάρετε το ενδεχόμενο να κάνετε κάτι που θα αποδειχθεί ανόητο (αλλά θα ξέρετε ότι ζήσατε) από το να χάσετε τη ευκαιρία και να καταλήξετε κενοί και απογοητευμένοι την τελευταία μέρα της ζωής σας.
Έτσι ζήτησα από έναν έγκριτο επιμελητή να βελτιώσει το βιβλίο μου. Περίμενα με ενθουσιασμό να λάβω την απάντηση του ειδικού , σχεδόν βέβαιος ότι θα μου δήλωνε πως είχα γράψει κάτι πραγματικά εξαιρετικό.
Αντιθέτως, η επιστολή που έλαβα από τον επιμελητή ήταν μια αράδα επικριτικών σχολίων. Ξεκινούσε ως εξής : ” Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο Ο Μοναχός που Πούλησε τη Ferrari του. Στ’ αλήθεια δεν υπάρχει λόγος να μασάμε τα λόγια μας.”
Η άποψή του για τους χαρακτήρες μου;
“Οι χαρακτήρες σου προκύπτουν απλώς στερεοτυπικά. Για παράδειγμα, ο Μαντλ είναι επιτυχημένος, πλούσιος, ευφυής, χαρισματικός, δυνατός, με χιούμορ κ.λπ., αλλά όσο τον αναλύεις τόσο πιο κλισέ γίνεται…”
Η επιστολή του κατέληγε ως εξής : “Είμαι σίγουρος ότι η απάντησή μου για το έργο σου σε έχει απογοητεύσει, αλλά ελπίζω ότι οι προτάσεις μου θα αποδειχθούν βοηθητικές.Η καλή γραφή απαιτεί πολύ σκληρή δουλειά. Δυστυχώς φαίνεται εύκολη, αλλά δεν είναι”.
Μόλις διάβασα την επιστολή του επιμελητή, κάθισα στο αυτοκίνητό μου, όπου μετά δυσκολίας μπορούσα να κουνηθώ, με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή και τις παλάμες μου να έχουν ιδρώσει, και περίμενα μπροστά στο σπίτι του με τα κόκκινα τούβλα και τους φροντισμένους φράκτες. Το χειρόγραφό μου βρισκόταν στη θέση του συνοδηγού πιασμένο με λαστιχάκια. Θυμάμαι ακόμη τη σκηνή με κάθε λεπτομέρεια, όπως και το πώς ένιωσα.
Ένιωθα αποκαρδιωμένος και αισθανόμουν ντροπή και απόρριψη. Μου ράγισε την καρδιά, εκείνη την ηλιόλουστη ημέρα.
Κι όμως, το ένστικτο είναι πράγματι σοφότερο από το μυαλό.
Άλλωστε, για όλα τα επιτεύγματα προόδου ευθύνονται κάποιοι ονειροπόλοι στους οποίους οι επονομαζόμενοι “ειδικοί” είχαν δηλώσει ότι η ιδέα τους ήταν ανόητη και το δημιουργικό τους έργο ανούσιο.Σας παρακαλώ , διαφυλάξτε τον σεβασμό προς τον εαυτό σας και προς την επιδεξιότητά σας, προσπερνώντας τις δηλώσεις που προκαλούν φόβο και δίνουν την αίσθηση του αδύνατου από ανθρώπους που είναι ειδικοί θεωρητικά, αλλά δεν ήταν οι ίδιοι ποτέ υπεύθυνοι για κάποιο δημιούργημα.
Μια φωνή, μια δύναμη ή κάποια σοφή αίσθηση μέσα μου, που προερχόταν από ένα μέρος σαφώς ανώτερο παρά λογικό, με κατεύθυνε : “Μην τον ακούς. Όπως και ο διάσημος συγγραφέας που δεν σε ενθάρρυνε, αυτή η επιστολή είναι απλώς η άποψη του επιμελητή. Συνέχισε. Η τιμή – και η αγάπη για τον εαυτό σου – εξαρτάται από την αποφασιστικότητα και την πίστη σου στην αποστολή σου”.
Έτσι , λοιπόν, συνέχισα. Κι ελπίζω πραγματικά το ίδιο να κάνετε και εσείς κάθε φορά που κάποιος σας βάζει μια μικρή -ή μεγάλη – τρικλοποδιά, σας χτυπάει, σας γεμίζει μελανιές και σας ματώνει. Οι αποτυχίες είναι απλώς ο τρόπος που έχει η ζωή για να δοκιμάζει πόσο πολύ θέλετε τα όνειρά σας.
Robin Sharma
Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ
Εκδόσεις διόπτρα
ΕΙΚΟΝΑ : openthemagazine.com
