Lectures Bureau | Ωδή 10η (βιβλιο IV): Χαμένα νιάτα (Οράτιος)
Ένα site επιστήμης και φιλοσοφίας με στόχο τη δόμηση ενός αξιακού συστήματος, το οποίο, σεβόμενο τη διαφορετικότητα της προσωπικότητας, θα λειτουργήσει ως άξονας για τη δημιουργία καλών σχέσεων σε όλους τους τομείς της ζωής. Φιλοσοφία | Επιστήμη | Τέχνη
24938
post-template-default,single,single-post,postid-24938,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-16.9,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Ωδή 10η (βιβλιο IV): Χαμένα νιάτα (Οράτιος)

Ωδή 10η (βιβλιο IV): Χαμένα νιάτα (Οράτιος)

Σκληρέ κι ως τώρα καλότυχε στα δώρα της Αφροδίτης (ευτυχισμένε στου Έρωτα τις χάρες)

Λιγουρίνε, όταν στην απαλότητά σου έρθει

ανέλπιστο το χνούδι (στα απαλά σου μάγουλα φυτρώσει ανέλπιστο το χνούδι)

και (όταν) κοπούν τα μαλλιά που τώρα πέφτουν (ανεμίζουν)

στους ώμους σου και (όταν) το χρώμα (του προσώπου σου),

που τώρα είναι πιο λαμπρό και από κόκκινο τριαντάφυλλο,

αλλάξει και η όψη σου γίνει τραχειά, θα λες κάθε φορά που

θα βλέπεις στον καθρέφτη τον εαυτό σου αλλαγμένο

αλίμονο, γιατί δεν είχα όταν ήμουν νέος το μυαλό (τη γνώση) που έχω

σήμερα, ή γιατί δεν γυρίζουν ξανά τα τρυφερά (απαλά) μάγουλα

τώρα που έχω τούτα τα μυαλά (τούτη τη γνώμη και την ψυχική διάθεση);

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Ο ποιητής απευθυνόμενος προς κάποιον ωραίο νεαρό αναφέρεται στις χαρές της τρυφερής κι ανάλαφρης νιότης, που μαραίνονται και χάνονται όσο περνούν τα χρόνια κι έρχονται τα βαριά κι αδύναμα γηρατειά.

Ο Οράτιος στην ωδή 2,11 λέει: Φεύγει προς τα πίσω η ανάλαφρη νιότη και η χάρη προσπερνιέται από τα αδύναμα γηρατειά που διώχνουν μακριά τους λάγνους έρωτες και τον εύκολον ύπνο… Δεν έχουν τα ανοιξιάτικα λουλούδια την ίδια πάντα ομορφιά ούτε το λαμπερό φεγγάρι λάμπει με την ίδια πάντα όψη…

 

 

 

ΟΡΑΤΙΟΥ ΩΔΕΣ

Βιβλία III και IV

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΔΗΜ. Ν. ΠΑΠΑΔΗΜΑ

 

 

Και ο Καβάφης στο ποίημά του “ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ” λέει:

Και μέσ’ στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνια

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

που είχε και δύναμη και λόγο κι ομορφιά!

Σχετικό είναι και το ποίημα του Ζαχ. Παπαντωνίου “Σερενάδα στο παράθυρο του σοφού”

Σοφέ μου το τετράσοφο

που σε ρωτάει λυχνάρι

να ’τανε, λέει, φεγγάρι

και συ είκοσι χρονώ!

Πολύ την καταφρόνεσες

τη ζωή, π’ ανάθεμά τη…

Και τώρα; Είναι φευγάτη

σαν όνειρο πρωινό

 

 

 

Εικόνα: https://www.pinterest.se/pin/362680576221247936/