30 Ιούν Μα αυτό το χαμόγελο δε θα’ταν τίποτα αν το κρατούσα μονάχα για μένα, αν δεν μπορούσα να το δώσω (ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ)
Ω είναι πράγματα που μήτε το καλύτερο ποίημα δεν μπορεί να τα πει, και μόνο ένα τέτοιο χαμόγελο τα λέει μια για πάντα. Μ’ ένα τέτοιο χαμόγελο θέλω κι εγώ να σφραγίσω τα χαρτιά μου, κι όσα δεν μπόρεσα εγώ να πω να τα λέει αυτό, γιατί το ακούω ασώπαστο βαθιά μου, το έχω, μα δε θα’ταν τίποτα αν το κρατούσα μονάχα για μένα, αν δεν μπορούσα να το δώσω. Γι’αυτό αγωνίστηκαν κι αγωνίζονται πάντα οι αληθινοί ποιητές, οι αληθινοί άνθρωποι, για μια χαμογελαστή αμοιβαιότητα αδελφοσύνης”.
[…]
” Κι ίσως μια μέρα, με μυριάδες αγώνες κι αγρύπνιες κι ανασκαφές μέσα κι έξω μας, μέσα στην ιστορία και στο μέλλον, να φτάσουμε στη Χώρα του Χαμόγελου, εκεί που, πέρα από φυλές, θρησκείες, παραδόσεις, γλώσσες, θα αναγνωρίζει ο άνθρωπος τον άνθρωπο αδελφό του απ’το ίδιο αυτεπίγνωστο χαμόγελο και θα ανταλλάσσουν βλέμματα κι αισθήματα μιας παναθρώπινης δημιουργικής ευχαριστίας.”
Γιάννης Ρίτσος
Σφραγισμένα μ’ ένα χαμόγελο
Εικονοστάσιο Ανωνύμων Αγίων
Εκδόσεις Κέδρος
EIKONA : pinterest.com/pin/295267319343415807/