04 Απρ Το μυστικό βρίσκεται στο να αναπτύξεις μια χαλαρή σχέση με την εργασία και να την αντιμετωπίζεις σαν παιχνίδι (ALEXANDER VON SCHONBURG)
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ειδικοί, που πριν από δέκα χρόνια ακόμη μας πρότειναν να ταυτιζόμαστε εκατό τοις εκατό με το επάγγελμά μας, υποστηρίζουν σήμερα ότι είναι καιρός να δούμε την εργασία καθαρά βιοποριστικά, ενώ η ικανοποίηση των αισθήσεων θα πρέπει να αναζητηθεί στην οικογένεια και στον ελεύθερο χρόνο. Ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία, αλλά και τα δύο είναι εξίσου απωθητικά. Όποιος αντιμετωπίζει αυτό που κάνει καθαρά βιοποριστικά και δεν επενδύει ούτε το ελάχιστο πάθος στη δουλειά του είναι εξίσου δυστυχής με εκείνον που τη μετατρέπει σε δεύτερη θρησκεία. Το μυστικό βρίσκεται στο να αναπτύξεις μια χαλαρή σχέση με την εργασία και να την αντιμετωπίζεις σαν παιχνίδι. Αν αντιληφθείς το επάγγελμά σου σαν παιχνίδι, μπορείς να του δοθείς όπως δίνεσαι σε κάποιο παιχνίδι. Αφού και το παιχνίδι, όση ώρα παίζεις, το παίρνεις πολύ στα σοβαρά και δεν το θεωρείς μια άσκοπη σπατάλη χρόνου. Κι όταν χάνεις, ξεκινάει ένα καινούριο παιχνίδι.
Το ταλέντο του παιχνιδιού έχει στενή συγγενική σχέση με την ικανότητα της χαλάρωσης. Από πολύ μικρό μου μάθανε ότι η χαλάρωση είναι κάτι το ιερό. Όταν χαλαρώνει ο άνθρωπος βρίσκεται συνήθως σε αρμονία. Μόνο όταν χαλαρώνεις ή όταν παίζεις είσαι ικανός για μεγάλα πράγματα. Ο Άλφρεντ Άινσταϊν ανέπτυξε τη θεωρία της σχετικότητας σε μια βάρκα στη λίμνη Κάπουτ. Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας ανακαλύφθηκε από κάποιον χομπίστα, έναν Γερμανό ωρολογοποιό, και το Internet από μια παρέα τρελαμένων κομπιουτεράδων που διαδικτύωσαν για πλάκα τους υπολογιστές τους. Ο Έγκον Φρίντελ λέει στο βιβλίο του Kultur-geschichte dudue der Neuzeit (Η ιστορία του πολιτισμού στη νεότερη εποχή) πως θα πρέπει να είναι σαφές ότι μερικές από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της ανθρωπότητας προήλθαν από ντιλετάντες με εφευρετικό πνεύμα και διάθεση για ψυχαγωγικό παιχνίδι.
Πρέπει ν’ αντιληφθούμε ότι οφείλουμε να επανεξετάσουμε τις συμπεριφορές μας στη ζωή, τις συνήθειες και τη συγκεκριμένη οπτική της εργασίας, με στόχο την υπεράσπιση της ζωντάνιας και της ακεραιότητας μας. Έτσι πρέπει να αναρωτηθούμε αν είναι σκόπιμο να καθορίζουμε τον εαυτό μας αποκλειστικά σε σχέση με την εργασία, αν μας κάνει ευτυχέστερους να ανήκουμε κατά το δυνατόν στους τελευταίους που εγκαταλείπουν το βράδυ το γραφείο.
Στα γραφεία των εφημερίδων γνωρίζω πολλούς καθαρόαιμους δημοσιογράφους που απορροφώνται πλήρως από την εργασία τους και δεν έχουν ανάγκη από ιδιωτική ζωή επειδή η ζωή και το πάθος τους ταυτίζονται με την εφημερίδα. Ωστόσο, όχι σπάνια, μια προσεκτικότερη ματιά αποκαλύπτει ότι αυτοί οι μακάρια βυθισμένοι στη δουλειά τους επαγγελματίες είναι βαριά θλιμμένοι άνθρωποι που δεν λαχταρούν τίποτα περισσότερο από την αληθινή ζωή που αποφεύγουν.
Έχω ένα φίλο που είναι από αυτά τα δημοσιογραφικά καθαρόαιμα. Όταν ήρθα στο Βερολίνο και με προσέλαβαν σκανδαλοθηρική φυλλάδα, εκείνος ήταν ο αρμόδιος συντάκτης για τις διάφορες ειδήσεις. Τον έβλεπα μονίμως να ετοιμάζει πυρετωδώς το φύλλο καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο- και μάλιστα, ήταν τόσο καλός, που είχε καταφέρει πριν καν κλείσει τα τριάντα να κερδίσει διευθυντική θέση σε μια μεγάλη καθημερινή εφημερίδα. Παρά τη σχετικά νεαρή ηλικία του, είχε κατακτήσει ένα από τα σημαντικότερα πόστα της πόλης- οι γερουσιαστές τον κολάκευαν, οι πιο ηλικιωμένοι συνάδελφοί του τον φθονούσαν. Ένα καλοκαιρινό πρωινό ξύπνησε με μια παράξενη ενόχληση στο κορμί του. Λέει ότι αισθανόταν σαν πλάκωνε το στήθος του μια βαριά πλάκα από γρανίτη. Το αριστερό του χέρι φλεγόταν από πόνο- έμφραγμα σε ηλικία 33 ετών.
Κάποιος άλλος γνωστός μου βίωσε κατά μια έννοια την αντίθετή εμπειρία απ’ τη δική μου, αφού την εποχή περίπου που απολύθηκα εγώ εκείνος αναβαθμίστηκε ως συνέταιρος σε κάποιο δικηγορικό γραφείο. Είναι, όπως κι εγώ, παντρεμένος και έχει δύο μικρά παιδιά. Στο μεταξύ δουλεύει δεκάξι αντί για δώδεκα ανιαρές ώρες ημερησίως, τα Σαββατοκύριακα μελετάει δικογραφίες και πετάει κάθε δύο με τρεις μέρες για Φρανκφούρτη, όπου και αγόρασε ένα δυάρι, καθώς εκεί βρίσκονται οι περισσότεροι από τους πελάτες του. Άφησε το Σβάμπινγκ του Μονάχου όπου ζούσε και ζει τώρα με την οικογένειά του- ή, για την ακρίβεια, η οικογένειά του ζει χωρίς εκείνον- νότια του Μονάχου σε ένα ωραίο σπίτι με κήπο (“λόγω των μικρών”). Τα παιδιά του θα τα γνωρίσει (και αν…) όταν με το καλό φτάσουν στην εφηβεία, ενώ η γυναίκα του μάλλον θα εκπλαγεί αν τύχει και τον συναντήσει ξαφνικά στο δρόμο της. Τουλάχιστον δεν έχουν να ανησυχούν για τα χρήματα- ίσως.
ΞΟΔΕΨΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ
ΖΗΣΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ
ALEXANDER VON SCHONBURG
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ
Εικόνα: https://www.libertycapitalgroup.com/colorado/colorado-the-best-place-to-start-a-business/
