30 Ιούν Εγκλωβισμένοι στην μετριότητα: Πώς η αντίσταση στην αλλαγή μάς πληγώνει (ABRAHAM MASLOW)
Για να αυτοπραγματωθούμε, δεν χρειάζεται να «πιέζουμε» συνειδητά τον εαυτό μας, απλώς χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τα εμπόδια στο μυαλό και το περιβάλλον μας που μας κρατούν πίσω.
«Ό,τι μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος, πρέπει να γίνει. Αυτή την ανάγκη την ονομάζουμε αυτοπραγμάτωση.»
Άμπραχαμ Μάσλοου
Ενώ οι περισσότεροι ψυχολόγοι μελετούν άρρωστους ανθρώπους, ο ψυχολόγος του 20ού αιώνα , Άμπραχαμ Μάσλοου, αφιέρωσε την καριέρα του στην μελέτη των πιο επιτυχημένων και ψυχικά υγιών ατόμων. Τέτοια άτομα, ανακάλυψε, μοιράζονται έναν κοινό στόχο ζωής – είναι αυτοπραγματοποιούμενα άτομα. Η αυτοπραγμάτωση είναι η δια βίου διαδικασία έκφρασης του μοναδικού μας συνόλου εσωτερικών δυνατοτήτων, δυνατών σημείων και ταλέντων με τρόπο που προάγει την υγεία στο σώμα και το μυαλό, και την ολοκλήρωση στη ζωή. Σε αυτό το κείμενο θα συνοψίσουμε ορισμένα από τα βασικά ευρήματα του Μάσλοου σχετικά με τον τρόπο αυτοπραγμάτωσης.
«Οι άνθρωποι που αυτοπραγματώνονται, όσοι έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο ωρίμανσης, υγείας και αυτοπραγμάτωσης, έχουν τόσα πολλά να μας διδάξουν που μερικές φορές μοιάζουν σχεδόν με μια διαφορετική γενιά ανθρώπων. Αλλά, επειδή είναι τόσο καινούργιο, η εξερεύνηση των υψηλότερων άκρων της ανθρώπινης φύσης και των απόλυτων δυνατοτήτων και φιλοδοξιών της είναι ένα δύσκολο και βασανιστικό έργο».
Άμπραχαμ Μάσλοου, Προς μια Ψυχολογία της Ύπαρξης
Κάθε άνθρωπος γεννιέται με μια έμφυτη παρόρμηση για αυτοπραγμάτωση
Η παρόρμηση για αυτοπραγμάτωση είναι μία ασυνείδητη παρόρμηση χαραγμένη στον ιστό της ύπαρξής μας. Για να αυτοπραγματωθούμε, δεν χρειάζεται να «πιέζουμε» συνειδητά τον εαυτό μας, απλώς χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τα εμπόδια στο μυαλό και το περιβάλλον μας που μας κρατούν πίσω.
Όσοι αυτοπραγματώνονται παρακινούνται από την τάση για ανάπτυξη και τις πνευματικές ανάγκες
Το κύριο κίνητρό μας ως ανθρώπινα όντα είναι να ικανοποιήσουμε τις βασικές μας ζωικές ανάγκες, όπως η τροφή και η στέγη. Αλλά μόλις ικανοποιηθούν αυτές οι βασικές ανάγκες, οι άνθρωποι διαφέρουν ως προς το τι επιδιώκουν στη συνέχεια. Μερικοί από εμάς γίνονται σχετικά παθητικοί και αναζητούν ασφάλεια, ευχαρίστηση και άνεση. Αντίθετα, οι αυτοπραγματοποιούμενοι αναζητούν αυτό που ονομάζεται ανάπτυξη ή πνευματικές αξίες. Ζουν στην υπηρεσία της ομορφιάς, της δημιουργικότητας, της αλήθειας, της αγάπης ή αλλιώς επιδιώκουν ένα λειτούργημα ή μία αποστολή στη ζωή.
Οι αυτο-πραγματοποιούμενοι είναι αυτόνομοι και μη συμμορφούμενοι
Όσοι αυτοπραγματώνονται απολαμβάνουν υγιείς σχέσεις και τη συντροφιά των άλλων. Αλλά δεν βασίζονται σε άλλους ανθρώπους για την ψυχική τους υγεία, καθώς έχουν καλλιεργήσει επαρκή αυτοεκτίμηση ώστε να είναι ικανοποιημένοι και μόνοι τους. Τα πολυάριθμα χόμπι και τα σχέδιά τους διασφαλίζουν ότι δεν νιώθουν ποτέ βαρεμάρα ή μοναξιά. Επιπλέον, οι αυτοπραγματοποιούμενοι είναι αντικομφορμιστές, με την έννοια ότι χρησιμοποιούν την εσωτερική τους πυξίδα ως οδηγό στη ζωή, αντί να ακολουθούν αυστηρά τους κανόνες και τις αξίες του πολιτισμού τους.
Όσοι αυτοπραγματώνονται δεν είναι άτρωτοι στα αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις
Ενώ η άριστη υγεία και η άριστη ψυχική κατάσταση των αυτοπραγματοποιούμενων ατόμων τα κάνουν να φαίνονται σχεδόν υπεράνθρωποι, στην πραγματικότητα εξακολουθούν να είναι επιρρεπή στο άγχος, το στρες, τον φόβο και τη δυστυχία. Αλλά η διαφορά των αυτοπραγματοποιούμενων από τους περισσότερους άλλους ανθρώπους είναι ότι τέτοια συναισθήματα δεν διεγείρονται από ασήμαντες ανησυχίες, αλλά από αυτό που ο Maslow ονόμασε «τα πραγματικά προβλήματα της ζωής», δηλαδή τα υπαρξιακά και καθολικά προβλήματα όπως ο θάνατος, η ταλαιπωρία και το κακό. Επιπλέον, οι καταστάσεις στρες και άγχους δεν επηρεάζουν και δεν αναστέλλουν τον αυτοπραγματοποιούμενο όσο τον συνηθισμένο άνθρωπο , καθώς έχουν μεγαλύτερη ανοχή στα αρνητικά συναισθήματα.
Αυτοπραγμάτωση – Η Μεγαλύτερη Εργασία
Αν ο Μάσλοου έχει δίκιο στον ισχυρισμό του ότι η παρόρμηση για αυτοπραγμάτωση είναι χαραγμένη στον ιστό της ύπαρξής μας, όσο περισσότερο αντιστεκόμαστε σε αυτήν την παρόρμηση και παραμένουμε κολλημένοι στη μετριότητα ενός υπανάπτυκτου εαυτού, τόσο περισσότερο είμαστε καταδικασμένοι να υποφέρουμε. Ωστόσο, ο πόνος του πόνου μπορεί να λειτουργήσει ως το ερέθισμα που θα μας ωθήσει να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε τη ζωή μας με τρόπο που οδηγεί στην αυτοπραγμάτωσή μας.
«Αυτός που διαψεύδει το ταλέντο του, ο γεννημένος ζωγράφος που πουλάει κάλτσες, ο έξυπνος άνθρωπος που ζει μια ηλίθια ζωή, ο άνθρωπος που βλέπει την αλήθεια και κρατάει το στόμα του κλειστό, ο δειλός που εγκαταλείπει την αρρενωπότητά του, όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται με βαθύ τρόπο ότι έχουν αδικήσει τον εαυτό τους και περιφρονούν τον εαυτό τους γι’ αυτό. Από αυτή την αυτοτιμωρία μπορεί να προκύψει μόνο νεύρωση, αλλά μπορεί εξίσου κάλλιστα να προκύψει ανανεωμένο θάρρος, δίκαιη αγανάκτηση, αυξημένος αυτοσεβασμός, χάρη στο ότι στη συνέχεια πράττουμε το σωστό. Με μια λέξη, η ανάπτυξη και η βελτίωση μπορούν να προέλθουν μέσα από τον πόνο και τη σύγκρουση».
Άμπραχαμ Μάσλοου, Προς μια Ψυχολογία της Ύπαρξης
ΠΗΓΗ : academyofideas.com
Ελεύθερη απόδοση & Επιμέλεια : LECTURES BUREAU
EIKONA : Βασισμένη σε φωτογραφία του Gordon Correll μέσω Wikimedia Commons/
Ψηφιακή προσαρμογή : LECTURES BUREAU
