Lectures Bureau | Τα δάκρυα κοντεύουν πια να εξαφανιστούν από τον πολιτισμό μας. (LEO BUSCAGLIA)
Ένα site επιστήμης και φιλοσοφίας με στόχο τη δόμηση ενός αξιακού συστήματος, το οποίο, σεβόμενο τη διαφορετικότητα της προσωπικότητας, θα λειτουργήσει ως άξονας για τη δημιουργία καλών σχέσεων σε όλους τους τομείς της ζωής. Φιλοσοφία | Επιστήμη | Τέχνη
30384
post-template-default,single,single-post,postid-30384,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-16.9,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Τα δάκρυα κοντεύουν πια να εξαφανιστούν από τον πολιτισμό μας. (LEO BUSCAGLIA)

Τα δάκρυα κοντεύουν πια να εξαφανιστούν από τον πολιτισμό μας. (LEO BUSCAGLIA)

Τα δάκρυα κοντεύουν πια να εξαφανιστούν από τον πολιτισμό μας. Βέβαια, ένας άντρας δεν κλαίει ποτέ κι ακόμη μια γυναίκα θεωρείται «συναισθηματική», αν κλάψει. Έτσι πρέπει όλοι μας να κλαίμε μόνοι, ή να διακινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε «νευρωτικοί» ή «παράξενοι».

Πρόσφατα, ενώ έβλεπα τον Άνθρωπο από τη Μάντσα, το μιούζικαλ αυτό που βασίζεται στο Δον Κιχώτη, το μυθιστόρημα του Θερβάντες, ανακάλυψα ότι είχα πάρα πολύ εμπλακεί στις δοκιμασίες και στα βάσανα εκείνου του δύστυχου, παρεξηγημένου, κακομεταχειρισμένου ιππότη. Δεν ήταν δύσκολο να ταυτιστώ με την ανάγκη του για επανεκτίμηση του ωραίου, του ρομαντικού και του καλού, μέσα σ’ένα
κόσμο όπου όλ’ αυτά δεν θεωρούνταν ότι έχουν αξία. Και στη σκηνή του θανάτου του, τριγυρισμένος απ’ αυτούς που αγαπούσε, ο Κιχώτης ανασηκώθηκε, άδραξε το κοντάρι του κι ήταν πάλι έτοιμος να ορμήσει καταπάνω στους νερόμυλους, για την αγάπη της Δουλτσινέας του. Η σκηνή αυτή με συγκίνησε τόσο πολύ, ώστε τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ανεμπόδιστα στα μάγουλά μου. Μια γυναίκα που καθόταν πλάι μου, έγειρε στον άντρα της και του ψιθύρισε με απορία, «Κοίτα, γλύκα μου, αυτός ο άντρας κλαίει!» Ακούγοντας τα λόγια της, έβγαλα το μαντήλι μου, και φύσηξα τη μύτη μου δυνατά, καθώς συνέχιζα να κλαίω. Αυτή η γυναίκα ήταν γεμάτη δυσπιστία βλέποντας έναν ώριμο άντρα να κλαίει, ενώ εγώ είμαι σίγουρος μέχρι σήμερα ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς τέλειωνε αυτό το μιούζικαλ. Δεν είναι ντροπή, κι ούτε πρέπει να φοβάσαι να νιώσεις την αγάπη.

Σαν ανθρώπινα πλάσματα, μας χωρίζουν ακόμη περισσότερα, από σωματικής πλευράς. Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και την Ασία, το ίδιο, γυναίκες και άντρες φιλιούνται κι αγκαλιάζονται και περπατούν στο δρόμο χέρι χέρι, κρατημένοι απ’ το μπράτσο. Υπάρχουν όμως ορισμένες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου τέτοιες πράξεις θα θεωρούνταν σαν κακή συμπεριφορά κι οι άντρες κι οι γυναίκες που τις έκαναν θα φυλακίζονταν. Το άγγιγμα μπορεί να επιτρέπεται ακόμη ανάμεσα στις γυναίκες αλλά απαγορεύεται αυστηρά, από την παιδική ηλικία, ανάμεσα στα αρσενικά. Ωστόσο αυτό το άγγιγμα προσφέρει μια μορφή επικοινωνίας, συχνά πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο τα λόγια κι η έκφραση. Το ν’ ακουμπήσεις το χέρι σου πάνω σε κάποιον άλλο, ή πάνω στους ώμους του, είναι ένας τρόπος για να του πεις, «Σε βλέπω», «Σε νιώθω», «Σε φροντίζω». Έχω δει άτομα να κλαίνε, ενώ οι άλλοι κοιτάζουν δεξιά κι αριστερά, φανερά ενοχλημένοι. Κάποιος ίσως προσφέρει ένα μαντήλι, αλλά σπάνια γέρνει ν’ αγκαλιάσει αυτόν που κλαίει.

Τα μωρά και τα σκυλιά είναι συνηθισμένοι επισκέπτες στην τάξη αγάπης μας. Και μια δεσποινίς κάποτε έκανε την ακόλουθη παρατήρηση. «Είναι αστείο αλλά κανένας δεν διστάζει ν’ αγγίξει ένα μωρό, ή να χαϊδέψει και ν’αγκαλιάσει ένα ξένο σκυλί. Κι όμως εγώ κάθομαι εδωπέρα καμιά φορά και πεθαίνω θέλοντας κάποιος να μ’αγγίξει, και κανένας δεν το κάνει».
«Υποθέτω», είπε στη συνέχεια, «ότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη ν’αφήσουμε τους άλλους να καταλάβουν το γεγονός ότι όλοι το ίδιο θέλουμε να μας αγγίζουν, επειδή φοβόμαστε ότι οι άλλοι, θα το παρερμηνεύσουν. Έτσι, καθόμαστε μέσα στη μοναξιά μας, και στη σωματική μας απομόνωση».

 

 

 

Η αγάπη
ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΛΑΡΟΣ



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram
  • We get together on the basis of our similarities ; we grow on the basis of our differences .

    lecturesbureau: "We get together on the basis of our similarities ;

we grow on the basis of our differences ."
    35
    0
  • THERE ARE angels on earth . Spot them through their eyes ...

    lecturesbureau: "THERE ARE angels on earth .

Spot them through their eyes ..."
    151
    0
  • The Past is never dead . IT' S NOT EVEN PAST .

    lecturesbureau: "The Past is never dead .

IT' S NOT EVEN PAST ."
    111
    0
  • ... It is regret for the things we did not do that is inconsolable ...

    lecturesbureau: "... It is regret for the things we did not do
that is inconsolable ..."
    193
    0
  • TRY not to leave anything untold ...

    lecturesbureau: "TRY not to leave anything untold ..."
    184
    0
  • Have a heart that never hardens , and a temper that never tires , and a touch that never hurts .

    lecturesbureau: "Have a heart that never hardens ,
and a temper that never tires ,
and a touch that never hurts ."
    168
    1
  • FAITH is to believe what YOU DO NOT SEE . THE REWARD of this faith IS TO SEE WHAT YOU BELIEVE .

    lecturesbureau: "FAITH is to believe what YOU DO NOT SEE .

THE REWARD of this faith IS TO SEE WHAT YOU BELIEVE ."
    132
    0
  • I have always heard , SANCHO , that DOING GOOD to base fellows IS LIKE THROWING WATER INTO THE SEA ...

    lecturesbureau: "I have always heard , SANCHO ,
that DOING GOOD to base fellows
IS LIKE THROWING WATER INTO THE SEA ..."
    193
    1
  • One never suffers anything but THE EVIL THAT THOSE WE LOVE DO TO US . The evil that comes from an enemy does not count .

    lecturesbureau: "One never suffers anything but THE EVIL THAT 
THOSE WE LOVE DO TO US .

The evil that comes from an enemy 
does not count ."
    110
    0
  • There are those that look at things the way they are and ask why . I dream of things that never were , and ask WHY NOT .

    lecturesbureau: "There are those that look at things the way they are
and ask why .

I dream of things that never were , and ask 
WHY NOT ."
    179
    0