Κι όμως τα παρατσούκλια μ’ ενοχλούσαν… (LEO BUSCAGLIA)

Κι όμως τα παρατσούκλια μ’ ενοχλούσαν… (LEO BUSCAGLIA)

Αυτή ήταν μια τραυματική εποχή για μένα. Οι άνθρωποι γύρω μου με φώναζαν Μακαρονά και Βρωμοϊταλιάνο, πολύ δημοφιλείς εκφράσεις για κείνο τον καιρό. Εγώ δεν τις καταλάβαινα. Θυμάμαι που μίλησα στον Πατέρα, που ήταν ένας ψηλός – κι ακόμη είναι – πατριαρχικού τύπου λεβέντης. Ρώτησα, «Μπαμπά, τι θα πει Μακαρονάς και Βρωμοϊταλιανός;» Και μου απάντησε, «Ω, μη σε νοιάζει, Φελίτσε, οι άνθρωποι πάντα σου βγάζουν παρατσούκλια. Μη σε νοιάζει καθόλου. Μην τους αφήνεις να σε απασχολούν». Κι όμως μ’ ενοχλούσαν. Ήταν κάτι που με ενοχλούσε επειδή με αποστασιοποιούσε. Μ’ έβαζε κατά μέρος. Μου κολλούσε ετικέτα. Ένιωθα μαζί και κάπως λυπημένος, επειδή όλο αυτό σήμαινε ότι εκείνοι οι άνθρωποι δεν ήξεραν εμένα, παρόλο που νόμιζαν πως ήξεραν, φωνάζοντάς με Μακαρονά. Αυτό με τοποθετούσε σε μια κατηγορία. Κι έτσι ένιωθαν άνετα. Δεν ήξεραν, λόγου χάρη, ότι η μητέρα μου ήταν τραγουδίστρια κι ότι ο πατέρας μου ήταν γκαρσόνι όταν πρωτόρθε σ’ αυτήν τη χώρα. Εργαζόταν τις περισσότερες ώρες της νύχτας, κι η μαμά ένιωθε κάπως μοναξιά. Κι έτσι μας μάζευε και τα έντεκα παιδιά της γύρω της και παίζαμε Άϊντα ή Μποέμ, και τι καυγάδες γίνονταν για τους ρόλους! Θυμάμαι ότι εγώ ήμουν η καλύτερη Μπρατερφλάι στην οικογένεια. Κι ακόμη είμαι, κι όταν θα μ’ ανακαλύψει η Μετροπόλιταν Όπερα,τότε θα δώσει τις καλύτερες παραστάσεις της. Σε ηλικία δέκα ή έντεκα χρόνων ξέραμε απ’ έξω τις όπερες και παίζαμε όλους τους ρόλους. Κι οι άνθρωποι τα ‘χασαν όλ’ αυτά μόνο και μόνο επειδή μου κόλλησαν μια τόση δα ετικέτα.

 

Ακόμη δεν ήξεραν, λόγου χάρη, ότι η μαμά πίστευε πως καμιά αρρώστια δεν σε πιάνει, αν κρεμόταν απ’ το λαιμό σαν ένα κεφάλι σκόρδο. Έκανε το σκόρδο σκελίδες, τις περνούσε σ’ ένα κορδόνι, το κρεμούσε στο λαιμό μας και μας έστελνε σχολείο. Και θα σας πω ένα μικρό μυστικό: είχα μια τέλεια υγεία. Δεν αρρώστησα ούτε μια μέρα. Έχω βέβαια τη δικιά μου θεωρία πάνω σ’ αυτό- δε νομίζω ότι θα τολμούσε κανένας να με πλησιάσει αρκετά ώστε να με κολλήσει μικρόβια. Τώρα, που έχω γίνει ένας καλλιεργημένος άνθρωπος και παράτησα τα σκόρδα μου, κάθε χρόνο αρπάζω κρυολογήματα. Αλλά οι άλλοι δεν τα ‘ξεραν όλ’ αυτά όταν με φώναζαν Μακαρονά και Βρωμοϊταλιάνo. Κι ούτε τον ήξεραν τον κανόνα τον είχε επιβάλει ο πατέρας και που έλεγε πως πριν σηκωθούμε από το τραπέζι τον φαγητού έπρεπε να του πούμε κάτι καινούργιο που είχαμε μάθει εκείνη τη μέρα. Εμείς σκεφτόμασταν ότι κάτι τέτοιο ήταν πραγματικά τρομερό, – τι θα μπορούσαμε να κάνουμε! Ενώ οι αδερφές μου κι εγώ πλέναμε τα χέρια μας και μαλώναμε ποιος θα πρωτοπάρει το σαπούνι, εγώ έλεγα, «Ε, ναι καλύτερα ας μάθουμε κάτι για να του το πούμε», και τρέχαμε στην εγκυκλοπαίδεια, ψάχνοντας για κάτι τέτοιο όπως, «Ο πληθυσμός του Ιράν είναι ένα εκατομμύριο…», και το μουρμουρίζαμε από μέσα μας, «Ο πληθυσμός τον Ιράν είναι…». Καθόμαστε ύστερα να φάμε κι ύστερα από ένα δείπνο με μεγάλα πιάτα σπαγγέτι και βοδινό, τόσο ψηλό σωρό που δεν μπορούσες να δεις απέναντί σου, ο μπαμπάς θα ‘γερνε πίσω στην καρέκλα, θα ‘βγαζε το μικρό του μαύρο πούρο και θα ‘λέγε, ο Φελίτσε, τι καινούργιο έμαθες σήμερα;» Κι αμέσως εγώ παπαγάλιζα, «Ο πληθυσμός του Ιράν είναι…». Τίποτα δεν ήταν ασήμαντο γι’ αυτόν τον άνθρωπο. θα γύριζε στη μητέρα μου και θα της έλεγε, «Ρόζα εσύ το ξερες αυτό;» Κι εκείνη θα απαντούσε εντυπωσιασμένη, «Όχι». Εμείς σκεφτόμασταν, «θεούλη μου, αυτοί οι άνθρωποι είναι τρελοί». Αλλά θα σας πω ένα μυστικό. Ακόμη και τώρα, όταν πηγαίνω για ύπνο, όσο εξαντλημένος κι αν είμαι, συχνά γέρνω με την πλάτη και λέω στον εαυτό μου, Φελίτσε, παλιόφιλε, τι καινούργιο έμαθες σήμερα;» Κι αν δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι, πρέπει ν’ ανοίξω ένα βιβλίο και ν’ ανακαλύψω κάτι πριν αποκοιμηθώ. Ίσως αυτό πάει να πει μάθηση. Αλλ’ αυτοί δεν το ήξεραν όταν με φώναζαν Μακαρονά. Οι ετικέτες είναι ένα αποστασιοποιητικό φαινόμενο, – πάψτε λοιπόν να τις χρησιμοποιείτε! Κι όταν άνθρωποι γύρω σας τις χρησιμοποιούν, να ‘χετε το θάρρος και την παλικαριά να τους πείτε, «Για ποιον και για τι μου λες τώρα; Γιατί εγώ δεν τα ξέρω αυτά τα πράγματα». Αν όλοι κι ο καθένας μας σταματήσει να το κάνει αυτό, τότε δεν θα υπάρχουν ετικέτες. Δεν υπάρχει τόσο μεγάλη λέξη, τόσο πλατιά για ν’ αρχίσεις μ’ αυτήν να χαρακτηρίζεις ακόμη και τον πιο απλό άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταματήσεις τους χαρακτηρισμούς. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα γύρω από το κάθε ανθρώπινο πλάσμα, αν θέλεις να του δώσεις ένα όνομα κι ύστερα να το ξεχάσεις.

 

Λέο Μπουσκάλια

Η Αγάπη

 

Εικόνα: http://www.culturediscovery.com/tuscany-umbria-cooking-vacation-blog/wp-content/uploads/2015/06/18416433_m.jpg



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram
  • Read in order to live !

    lecturesbureau: "Read in order to live !"
    87
    0
  • FAITH is an oasis in the heart which will never be reached by the caravan of thinking .

    lecturesbureau: "FAITH is an oasis in the heart
which will never be reached
by the caravan of thinking ."
    387
    0
  • We know what we are , but know not what we may be .

    lecturesbureau: "We know what we are ,
but know not what we may be ."
    376
    0
  • Trust is the glue of life . It's the foundational principle THAT HOLDS ALL RELATIONS .

    lecturesbureau: "Trust is the glue of life .
It's the foundational principle
THAT HOLDS ALL RELATIONS ."
    261
    1
  • The great man is he who does not lose his child-heart .

    lecturesbureau: "The great man is he who
does not lose his child-heart ."
    271
    0

  • instagram by lecturesbureau
    305
    2
  • We shall never know all the good that a simple smile can do .

    lecturesbureau: "We shall never know all the good
that a simple smile can do ."
    468
    0

  • instagram by lecturesbureau
    531
    3
  • The most precious resource we all have is time .

    lecturesbureau: "The most precious resource we all have is time ."
    221
    0

  • instagram by lecturesbureau
    303
    1