ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ)

ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ)

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ (Αποσπάσματα) ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

…ΜΙΑ ΜΕΡΑ τη ζωή που ‘χασα, την ξαναβρήκα στα μάτια ενός
νέου μοσχαριού που με κοίταζε μ’ αφοσίωση. Κατάλαβα πως
δεν είχα γεννηθεί στην τύχη. Βάλθηκα να σκαλίζω τις μέρες
μου, να τις φέρνω άνω – κάτω, να ψάχνω. Ζητούσα να ψαύσω
την ύλη των αισθημάτων. Ν’ αποκαταστήσω, από τις νύξεις
που έβρισκα διάσπαρτες μέσα στον κόσμο αυτόν, μιαν αθωότητα

τόσο ισχυρή που να ξεπλένει τα αίματα – το άδικο –
και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους να μου αρέσουν.
Δύσκολο – αλλά πώς να γίνει; Κάποτε νιώθω να ‘μαι τόσοι
πολλοί που χάνομαι. Θέλω να πραγματοποιηθώ έστω και στο
μάκρος μιας ηλικίας που να ξεπερνά τη δική μου.
Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από τον
χρόνο, τότε το παιχνίδι το έχασα.
****************************
Τ’ ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τα έκανα στο Σχολείο
της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:

(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου
απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι. Που σημαίνει:

με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
(2) Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα
δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.
(3) Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα)

και στα αισθήματα (χρώματα).

Η ζωή μας κόβεται,
και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά                                                                                                      χαρτιά του ο Matisse.
(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει

το βουνό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.
(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη
σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.
(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι
αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη

κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.
(7) Ένας “Αναχωρητής” για τους μισούς είναι, αναγκαστικά,

για τους άλλους μισούς, ένας “Ερχόμενος”.

*******************************

ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ μού γεμίσανε το κεφάλι με την εικόνα
ενός θανάτου κουκουλωμένου στα μαύρα, που κρατά τη ζωή
σαν φάκα και μας την προτείνει ανοιχτή, με το δόλωμα τής
ηδονής στη μέση. Αφήστε με να γελάσω. Κάτι άλλο έλεγε
κείνος που μασούσε τη δάφνη. Και δεν είναι τυχαίο που
γυρίζουμε όλοι μας γύρω απ’ τον ήλιο.
Το σώμα ξέρει.

 

*******************************

 

ΝΑ ΠΡΟΦΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ όπως

ο σπουργίτης το χάραμα.

Και να τη σιμώνεις όπως το πλοίο τη Σέριφο

ή τη Μήλο. Που τα βουνά ξετυλίγονται το ένα μέσ’ απ’ το
άλλο έως ότου φανεί ο υπέροχος κώνος με τα λευκά σπίτια’
το ένα νησί χωρίζεται σε δύο ή τρία’ κι ο κάθετος βράχος
δείχνει, από κοντά, να κρατάει την πιο παρθένα λευκή αγκαλιά.

Διείσδυση σε μεγάλο βάθος μέσα στις αισθήσεις και
συνάμα διαρκής ανατροπή κάθε χρηστικής αντίληψης για τη
φύση του υλικού κόσμου.

Πουθενά αλλού δεν ένιωσα τη ζωή μου τόσο δικαιωμένη όσο
πάνω στη γέφυρα ενός πλοίου. Στη θέση τους τη σωστή, τα
πάντα: οι βίδες, οι λαμαρίνες, οι σωλήνες, τα συρματόσχοινα,
οι αεραγωγοί, τα όργανα πλεύσεως’ και ο ίδιος εγώ που εγγράφω

την αέναη μεταβολή παραμένοντας στο ίδιο σημείο.
Ένας πλήρης, αυτάρκης και συγκροτημένος κόσμος που μου
ανταποκρίνεται και του ανταποκρίνομαι και εισχωρούμε μαζί
σαν ένα σώμα στον κίνδυνο και στο θαύμα.
Πλοίο διαρκείας η χώρα μου.

 

******************************

 

ΑΡΓΗΣΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ τι σημαίνει ταπεινοσύνη
και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο
πόλο της υπερηφάνειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της
ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια
μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει
που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία,ένα κλωνάρι

άγνωστου θάμνου. Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι
μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα

που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελαφρύ βήμα
και καρδιά ιεραποστόλου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου
έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ
περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.

 

 

 

 

 

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ (Αποσπάσματα)
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

 

Εικόνα Α: https://gr.pinterest.com/pin/443252788296606878/

Εικονα Β: http://www.meliafresh.com/



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram
  • But when a man speeds toward his own ruin , a God gives him help !

    lecturesbureau: "But when a man speeds toward his own ruin ,
a God gives him help !"
    73
    0
  • Only a life lived for others is a life worthwhile .

    lecturesbureau: "Only a life lived for others
is a life worthwhile ."
    388
    0
  • The great unpardonable sin is to murder the love - life in a human soul .

    lecturesbureau: "The great unpardonable sin
is to murder the love - life
in a human soul ."
    201
    2
  • Forget injuries , NEVER FORGET KINDNESSES .

    lecturesbureau: "Forget injuries ,

NEVER FORGET KINDNESSES ."
    408
    0
  • DO GOOD . You have done wrong ? Then balance it by doing right .

    lecturesbureau: "DO GOOD .

You have done wrong ?
Then balance it by doing right ."
    382
    0
  • If you see a friend without a smile , give him one of yours .

    lecturesbureau: "If you see a friend without a smile , 
give him one of yours ."
    2143
    5
  • In Art as in Love , instinct is enough .

    lecturesbureau: "In Art as in Love , instinct is enough ."
    433
    0

  • instagram by lecturesbureau
    668
    3
  • Take time to listen to what is said without words ...

    lecturesbureau: "Take time to listen to what is said without words ..."
    359
    0
  • Unexpected KINDNESS is the most powerful , least costly , and most underrated agent of human change .

    lecturesbureau: "Unexpected KINDNESS
is the most powerful , least costly ,
and most underrated agent of human change ."
    356
    5