22 Φεβ Τον ένοιαζε μόνο το κουνάβι για το πολύτιµο δέρµα του … και αυτή ήταν η τιμωρία του (ΑΙΣΩΠΟΣ)
Ένας κυνηγός βγήκε µια µέρα µε το σκύλο του για κυνήγι. Ήταν πολύ έξυπνος ο σκύλος και ο κυνηγός τον αγαπούσε σαν παιδί του. Όλη τη µέρα τον έπαιρνε µαζί του, όπου κι αν πήγαινε.
Ξαφνικά, ο σκύλος πήρε είδηση ένα κουνάβι κι ετοιµάστηκε να ορµήσει καταπάνω του. Το είδε και ο
κυνηγός και του φάνηκε παράξενο πώς το κουνάβι δεν έφυγε, ακούγοντας τα βήµατα του. ∆εν άργησε να πάρει την απάντηση. Το κουνάβι δεν έφυγε γιατί πάλευε µ’ ένα µεγάλο φίδι. Το φίδι προσπαθούσε να του επιτεθεί και να το σκοτώσει µε το δηλητήριο του και το κουνάβι προσπαθούσε κι αυτό να βρει ευκαιρία και να δαγκώσει το φίδι πίσω από τον λαιµό για να το σκοτώσει.
Ήταν ένα συναρπαστικό θέαµα που λίγες φορές µπορεί να το παρακολουθήσει κανείς. Ο σκύλος
κοίταζε τη µονοµαχία και ήταν έτοιµος να ορµήσει. Όσο για τον κυνηγό, κατέβασε την καραµπίνα
του για να είναι έτοιµος. Το κουνάβι, που αφοσιωµένο καθώς ήταν στη θανάσιµη µονοµαχία δεν είχε πάρει είδηση τον κυνηγό και το σκύλο του, ετοιµάστηκε να ορµήσει. Έδωσε ένα σάλτο, µα το φίδι στριφογύρισε και δεν το άφησε να το αρπάξει από τον λαιµό.
Ο κυνηγός, αφού παρακολούθησε για λίγο αυτή την παράξενη µονοµαχία, σήκωσε το όπλο του και
µε όλη του την άνεση σκότωσε το κουνάβι, που του ήταν χρήσιµο, για το πολύτιµο δέρµα του.
Το φίδι, όταν άκουσε τον πυροβολισµό, έπεσε αµέσως κάτω και βιάστηκε να κρυφτεί ανάµεσα
από µερικά ξερά χορτάρια.
– Έλα, είπε ο κυνηγός στο σκύλο του. Τι κάθεσαι; Πήγαινε να µου φέρεις το κουνάβι!
Ο κυνηγός είχε ξεχάσει το φίδι και δε σκέφτηκε να το βρει και να το σκοτώσει. Εκείνο που τον ένοιαζε
ήταν το κουνάβι µε το πολύτιµο δέρµα του. Ο σκύλος έτρεξε αµέσως ν’ αρπάξει το νεκρό κουνάβι και να του το φέρει. Μα, ξαφνικά, καθώς πέρασε µπροστά από το φίδι, εκείνο πετάχτηκε απότοµα και του δάγκωσε το πόδι…
Κι ήταν τόσο τροµερό το δηλητήριό του, που ο σκύλος πέθανε αµέσως.
Ο κυνηγός πυροβόλησε αυτή τη φορά το φίδι κι έτρεξε κλαίγοντας κοντά στο νεκρό σκύλο του.
Τον κούνησε, προσπάθησε να τον σηκώσει, µα το δυστυχισµένο το ζώο ήταν πια νεκρό. Το δηλητήριο
του φιδιού δεν αστειεύεται.
– Εγώ φταίω! φώναξε. Με τιµώρησε ο Θεός γι’ αυτό που έκανα! Σκότωσα το κουνάβι τη στιγµή που
αγωνιζόταν να σκοτώσει το φίδι, αυτό το επικίνδυνο ερπετό, που είναι εχθρός των ζώων και των
ανθρώπων… Αντί να σκοτώσω το φίδι σκότωσα το αθώο κουνάβι και να ποια είναι η τιµωρία µου! Έχασα τον αγαπηµένο µου σκύλο…
Αυτό το παραµύθι µας διδάσκει να μην βλέπουμε το βραχυπρόθεσμο όφελος ,αλλά το μακρινό που είναι πάντα με εκείνους που κάνουν καλό.
ΑΙΣΩΠΟΣ
EIKONA : pinterest.com/pin/490892428147979644/
