Με στόχο το κοινό καλό, θα ήταν θετικό να μπορούσε καθένας ν’ ασχοληθεί με την προσωπική του εξέλιξη (JORGE BUCAY)

Με στόχο το κοινό καλό, θα ήταν θετικό να μπορούσε καθένας ν’ ασχοληθεί με την προσωπική του εξέλιξη (JORGE BUCAY)

Όλη τη βδομάδα, ο μικρός κυνηγάει στο σπίτι τον μπαμπά, με τον “Γκρινιάρη” στο χέρι. Θέλει να καθίσει μαζί του ο μπαμπάς του, τηρώντας την υπόσχεση που του είχε δώσει, να παίξουν μια παρτίδα για να εγκαινιάσουν το καινούριο επιτραπέζιο που του έκαναν δώρο στα γενέθλιά του.

“Δεν μπορώ τώρα, Ουγίτο” του έλεγε ο πατέρας του. “Θα πρέπει να περιμένεις το Σαββατοκύριακο…”

Το πρωί του Σαββάτου, μόλις ο Ούγο σηκώνεται απ’ το κρεβάτι και βλέπει τον μπαμπά του να κάθεται στο γραφείο, τρέχει στο δωμάτιό του να φέρει το επιτραπέζιο που δεν έχει εγκαινιάσει ακόμα.

«Σήμερα είναι Σάββατο… έτσι δεν είναι μπαμπά;» ρωτάει ο μικρός.

«Ναι, αγοράκι μου» παραδέχεται ο πατέρας του όμως πρέπει να τελειώσω μια δουλειά που έχει μαζευτεί από τις προηγούμενες μέρες. Ζήτα από τη μαμά να παίξει μαζί σου…»

«Όχι, όχι» διαμαρτύρεται ο εξάχρονος πιτσιρίκος. «Μου το έχεις υποσχεθεί…»

«Αυτό είν’ αλήθεια, όμως αυτή τη στιγμή έχω άλλα, πιο επείγοντα πράγματα να κάνω.»

«Και πότε θα τελειώσεις αυτά τα πράγματα;»

«Σε δύο ώρες» λέει ο πατέρας υπερβάλλοντας, με σκοπό να τον αποθαρρύνει.

«Ουφ!» λέει ο μικρός, και κάνοντας μεταβολή, βγαίνει από το δωμάτιο.

Ο μεγάλος δείκτης φτάνει στον μικρό ακριβώς τη στιγμή που δείχνει τον αριθμό 12, κι αυτό, όπως του είπε η μητέρα του, σημαίνει πως έχουν περάσει ακριβώς δύο ώρες.

«Παίζουμε τώρα, μπαμπά;»

«Όχι, αγόρι μου, λυπάμαι. Δεν έχω τελειώσει ακόμα τη δουλειά μου…»
«Όμως, μου είπες σε δύο ώρες… Δηλαδή, έλεγες ψέματα

«Δεν είν’ έτσι, Ουγίτο. Έχω δουλειά…»

Τα δάκρυα στο προσωπάκι του μικρού έχουν ήδη αρχίσει να κυλάνε, όταν ο πατέρας του έχει μια ιδέα. Παίρνει από το γραφείο του ένα περιοδικό που έχει στο εξώφυλλο έναν έγχρωμο παγκόσμιο χάρτη με πολιτική διαίρεση.

«Κοίτα, αγόρι μου, θα σου προτείνω ένα παιχνίδι» του λέει, ενώ σκίζει το φύλλο και ψάχνει στο συρτάρι του γραφείου του να βρει ένα ψαλίδι.

Ο άνδρας κόβει εδώ κι εκεί, μετατρέποντας το φύλλο σ’ ένα σωρό χαρτάκια με ακανόνιστο σχήμα.

«Αυτό είναι σπαζοκεφαλιά… ένα παζλ όπως το λες εσύ.
Το παιχνίδι είναι να συναρμολογήσεις τον παγκόσμιο χάρτη βάζοντας κάθε χώρα στη θέση της» λέει ο πατέρας του. «Όταν τελειώσεις τη συναρμολόγηση του χάρτη, θα παίξουμε και γκρινιάρη.»

Ο πατέρας ξέρει ότι ο μικρός, χωρίς να έχει ιδέα πώς είναι ο παγκόσμιος χάρτης, θα κάνει πάνω από μια ώρα ώσπου να τον συναρμολογήσει κι έτσι θα φτάσει το μεσημέρι. Μετά το μεσημεριανό του ύπνο, ίσως μπορέσει τελικά να καθίσει να παίξει με τον γιο του, όπως του έχει υποσχεθεί.

Ξεφυσώντας και πάλι από θυμό, καταλαβαίνοντας όμως ότι αν δεν δεχτεί αυτούς τους όρους δεν έχει Γκρινιάρη, ο μικρούλης παίρνει τα χαρτάκια που του δίνει ο πατέρας του και πάει στο δωμάτιό του.

Περνάνε πέντ’-έξι λεπτά, και ο Ουγίτο ξαναμπαίνει στο δωμάτιο με τον παγκόσμιο χάρτη συναρμολογημένο τέλεια.

Κάθε χώρα στη θέση της και κάθε χαρτάκι κολλημένο με σελοτέιπ.

«Έτοιμο, μπαμπά. Πάμε τώρα να παίξουμε Γκρινιάρη;»

Ο πατέρας χαμογελάει, απορημένος.

«Μα… πώς το έκανες;» ρωτάει εξετάζοντας το τέλειο αποτέλεσμα. «Αφού δεν έχεις ξαναδεί παγκόσμιο χάρτη… Πώς τον συναρμολόγησες τόσο γρήγορα;»

«Όχι, μπαμπά, δεν έχω ξαναδεί παγκόσμιο χάρτη σαν αυτόν… Όταν τον έκοβες, όμως, είδα ότι στην πίσω μεριά του φύλλου υπήρχε η φωτογραφία ενός άνδρα. Έτσι, όταν πήγα στο δωμάτιό μου, γύρισα τα χαρτάκια από την άλλη μεριά κι έφτιαξα το πρόσωπο του κυρίου βάζοντας τα χαρτάκια το ένα δίπλα στο άλλο. Εύκολο ήταν. Όταν έφτιαξα τον άνθρωπο, ο κόσμος τακτοποιήθηκε από μόνος του.»

Μπορείτε να το πείτε επαγγελματική διαστροφή, αλλά μετά από τόσα χρόνια έχω πειστεί ότι μόνο δουλεύοντας πάνω στο άτομο μπορεί να γίνει εφικτή η όποια αλλαγή οραματιζόμαστε για τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

 

 

 

 

20 ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ
ΕΚΔΟΣΕΙ OPERA ANIMUS

Εικόνα: https://gr.pinterest.com/pin/23432860541707019/



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram
  • And those who were seen dancing were thought to be insane by THOSE WHO COULD NOT HEAR THE MUSIC ...

    lecturesbureau: "And those who were seen dancing
were thought to be insane
by THOSE WHO COULD NOT HEAR THE MUSIC ..."
    220
    0
  • Life is so unpredictable that anything is possible .

    lecturesbureau: "Life is so unpredictable that anything is possible ."
    262
    0
  • I LIVE IN MY DREAMS . Other people live in dreams , but not in their own . That's the difference .

    lecturesbureau: "I LIVE IN MY DREAMS .
Other people live in dreams , but not in their own .
That's the difference ."
    345
    2
  • All my life I've looked at words as though I were seeing them for the first time .

    lecturesbureau: "All my life I've looked at words
as though I were seeing them for the first time ."
    256
    0
  • Medicine heals deseases of the body wisdom frees the soul from passions .

    lecturesbureau: "Medicine heals deseases of the body
wisdom frees the soul from passions ."
    493
    1
  • It does not matter how slowly you go so long as you do not stop .

    lecturesbureau: "It does not matter how slowly you go 
so long as you do not stop ."
    352
    2
  • A book read by a thousand different people is a thousand different books .

    lecturesbureau: "A book read by a thousand different people
is a thousand different books ."
    611
    0
  • Our chief want is someone who will inspire us to be WHAT WE KNOW WE COULD BE .

    lecturesbureau: "Our chief want is someone who will inspire us
to be WHAT WE KNOW WE COULD BE ."
    269
    2
  • The bee discovers amid the most pungent flowers and the roughest thorns the smoothest and most palatable honey .

    lecturesbureau: "The bee discovers amid the most pungent flowers
and the roughest thorns
the smoothest and most palatable honey ."
    108
    0
  • Without joy in our heart , our progress in life is slow and uninteresting .

    lecturesbureau: "Without joy in our heart ,
our progress in life 
is slow and uninteresting ."
    220
    0