Το πεπρωμένο δεν είναι εκεί όπου καταλήγεις, αλλά ο δρόμος στον οποίο βρίσκεσαι. (JOHN IZZO)

Το πεπρωμένο δεν είναι εκεί όπου καταλήγεις, αλλά ο δρόμος στον οποίο βρίσκεσαι. (JOHN IZZO)

Παρόμοια με τη δική μας έννοια για το πεπρωμένο, η destina θεωρεί πως καθένας από εμάς έχει γεννηθεί για να πάρει κάποιο συγκεκριμένο δρόμο. Δεν είναι μοιρολατρικό (όπως, για παράδειγμα, όταν λέμε «ήταν της μοίρας του γραφτό»), αλλά μοιάζει περισσότερο με τη σανσκριτική ιδέα του Ντάρμα, σύμφωνα με το οποίο καθένας από εμάς έχει την αληθινή του ουσία.

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι για να πούμε το ίδιο πράγμα, πως καθένας από εμάς έχει έναν δρόμο που είναι ο πιο αληθινός για τον εαυτό του, και όταν τον ακολουθούμε βρίσκουμε την ικανοποίηση. Τι σημαίνει, ωστόσο, να ακολουθούμε την καρδιά μας; Και, το πιο σημαντικό, πώς ξέρουμε ότι το κάνουμε;

«Ακολουθούμε την καρδιά μας» σημαίνει πολλά πράγματα: σημαίνει να κάνουμε μια δουλειά που να ταιριάζει στα πιο βαθιά μας ενδιαφέροντα- να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας στο είδος της ζωής που επιλέγουμε (και ειλικρινείς για το τι θέλουμε)- και να βρίσκουμε χρόνο να ακούμε τη μικρή, εσωτερική φωνή που μας ρωτάει μήπως χάνουμε τον στόχο των πιο μύχιων επιθυμιών μας.

Ο Γουίλιαμ, 73 ετών, είναι συγγραφέας, ερευνητής και σύμβουλος ανθρώπων σε μεταβατική φάση ζωής. Μου είπε ότι μεγάλο μέρος της ευτυχίας του είχε προέλθει από τη γνώση πως ήταν αληθινός με τον εαυτό του. «Βρήκα τον σκοπό της ζωής μου σε μια αίσθηση πεπρωμένου. Για εμένα, το πεπρωμένο δεν είναι εκεί όπου καταλήγεις, αλλά ο δρόμος στον οποίο βρίσκεσαι. Καθένας από εμάς είναι γεννημένος μ’ έναν δρόμο που είμαστε προορισμένοι να ακολουθήσουμε – δεν μιλάω για το μέρος όπου θα καταλήξουμε, αλλά για ένα συγκεκριμένο σύνολο εμπειριών που είναι γραφτό να βιώσουμε όσο βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο». Συνέχισε λέγοντας ότι πολλές φορές ένιωσε έντονα πως βιώνει το πεπρωμένο του, όπως όταν: «Ήμουν 4 χρόνων και παρακολουθούσα, ξαπλωμένος στο γρασίδι, τα μυρμήγκια. Έβλεπα ότι ζούσαν σε διαφορετική κλίμακα από εμένα. Με συνεπήρε μια τρομερή αίσθηση μυστηρίου καθώς πάσχιζα να καταλάβω. Ήξερα πως η προσπάθεια να καταλάβω πράγματα αποτελούσε μέρος του πεπρωμένου μου. Όταν βίωνα τέτοιες στιγμές, ο ουρανός δεν έπαιρνε περίεργο χρώμα, όμως ένιωθα ότι ήταν θεόσταλτες».

Ο Τομ, ιθαγενής Μετί που μεγάλωσε στα λιβάδια του Δυτικού Καναδά, διήνυε τη δεκαετία των 60 όταν του πήρα συνέντευξη. Οι Μετί είναι μια φυλή που προέρχεται από επιμειξίες αυτοχθόνων κατοίκων του Καναδά με Γάλλους εμπόρους. Στα 13 του βίωσε μια εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή. Δεν ήταν ασυνήθιστη εμπειρία για τους ανθρώπους με τους οποίους μίλησα. Πολλοί από αυτούς μπορούσαν να προσδιορίσουν τη σημαντική στιγμή στη ζωή τους που αντιλήφθηκαν ποιοι πραγματικά ήταν και για ποιο λόγο βρίσκονταν εδώ.

Όταν ήταν έφηβος, ο Τομ με μερικούς φίλους του απολάμβαναν το πατινάζ σε μια μεγάλη λίμνη στον οικισμό. Μία από τις πρώτες μέρες του χειμώνα πήγαν και πάλι να κάνουν. Προτού φύγουν από το χωριό, τους προειδοποίησαν μερικοί γεροντότεροι πως η λίμνη δεν είχε παγώσει εντελώς, όμως εκείνοι τους αγνόησαν με το θράσος της νιότης τους. «Πήγαμε σ’ ένα μέρος που το λένε Μπιγκ Άιλαντ και κάναμε πατινάζ όλο το απόγευμα. Θυμάμαι πως καθ’ οδόν περάσαμε από μια μεγάλη ρωγμή στον πάγο, μια ρωγμή που εμφανιζόταν κάθε χρόνο, κι έτσι δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία».

Μόλις άρχισε να σουρουπώνει, οι τέσσερις νεαροί ξεκίνησαν για να γυρίσουν πίσω. Όταν έφτασαν στη ρωγμή, οι τρεις φίλοι του Τομ πέρασαν προσεκτικά από πάνω, αλλά εκείνος έμεινε πίσω. Φωνάζοντάς τους να τον δουν, έτρεξε με ορμή και πήδηξε πάνω από τη ρωγμή, αλλά, καθώς προσγειώθηκε, ο πάγος έσπασε. Ξαφνικά βρέθηκε μέσα στην παγωμένη λίμνη, κάτω από την επιφάνεια του νερού, και κολύμπησε προς την τρύπα απ’ όπου είχε πέσει. Αρπάχτηκε από τον πάγο και ζήτησε από τους φίλους του να τον βοηθήσουν. Εκείνοι προσπάθησαν, καθένας με τη σειρά του, αλλά κάθε φορά που ο Τομ έκανε να σκαρφαλώσει, ο πάγος έσπαγε γύρω του, βυθίζοντάς τον πάλι στον παγωμένο εφιάλτη.

Τρέμοντας σύγκορμος από το κρύο, είδε τους φίλους του να τρέχουν στο χωριό για να φέρουν βοήθεια. Αρπάχτηκε μία ακόμα φορά από τον πάγο και είδε τον τελευταίο από τους φίλους του να στρέφεται για να φύγει. Ο Τομ βούλιαξε στο παγωμένο νερό. Ένιωθε τη ζωή να γλιστράει από μέσα του. Σηκώνοντας το κεφάλι, αντίκρισε μονάχα σκοτάδι, δεν φαινόταν πια η τρύπα στον πάγο.

«Συνειδητοποίησα πως θα πέθαινα. Για κάποιο λόγο, ίο μόνο που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν τα δέντρα γύρω από τη λίμνη. Ήταν λεύκες, και οι άνθρωποι της φυλής μου τις αποκαλούσαν “τρεμάμενες λεύκες”, γιατί έχουν μικροσκοπικά φυλλαράκια που αναδεύονται στον άνεμο, έτσι ώστε όλο το δάσος μοιάζει να τρέμει. Νιώθοντας τη ζωή να φεύγει σιγά σιγά από μέσα μου, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν οι τρεμάμενες λεύκες και ότι δεν θα τις έβλεπα ποτέ ξανά. Ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω, όταν ένιωσα τα δέντρα να με καλούν. Σήκωσα μια τελευταία φορά τα μάτια μου και είδα μια τέλεια στρογγυλή τρύπα στον πάγο, που πριν από ένα λεπτό δεν υπήρχε εκεί. Άπλωσα τα χέρια μου, αρπάχτηκα, και ο πάγος με κράτησε. Μόλις που έβλεπα πια τον τελευταίο από τους φίλους μου και του φώναζα να με βοηθήσει. Εκείνος γύρισε πίσω, μου έριζε το μπουφάν του για να κρατηθώ και με έσυρε έξω».

Εκείνη την ώρα, ένιωσε απλώς ευγνώμων που ήταν ζωντανός. Λίγο αργότερα, ωστόσο, η εμπειρία του άρχισε να τον προβληματίζει.

«Αναρωτιόμουν γιατί είχα στο μυαλό μου τα δέντρα καθώς πέθαινα. Γιατί δεν σκεφτόμουν την οικογένεια μου, τους γονείς ή τους παππούδες μου; Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν τα δέντρα, εκείνες τις τρεμάμενες λεύκες, και ότι ποτέ πια δεν θα τις ξαναέβλεπα. Ήταν ένα μυστήριο που με στοίχειωνε πολλά χρόνια».

Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, είπε την ιστορία του σε μια σαμάνα θεραπεύτρια, που του εξήγησε πως τα δέντρα τον έσωσαν γιατί ήταν το πεπρωμένο του να προΐσταται στις τελετές. Στη φυλή του, οι λεύκες έπαιζαν κεντρικό ρόλο σε ορισμένες ιερές τελετές. Η σαμάνα τού είπε: «Γεννήθηκες για να γίνεις θεραπευτής». Ο Τομ συνειδητοποίησε πως σε όλη του τη ζωή ένιωθε το κάλεσμα να γίνει πνευματικός ηγέτης, μα αντιστεκόταν στην ιδέα. Εκείνη τη στιγμή είδε την destina του, τον αληθινό του δρόμο. Όταν έγινε αρχηγός των τελετών, πήρε το «πνευματικό» του όνομα: Λευκός Όρθιος Βούβαλος. Από τότε, τα τελευταία τριάντα χρόνια, ο Λευκός Όρθιος Βούβαλος έχει βρει τον βαθύτερο σκοπό της ζωής του πρωτοστατώντας στους χορούς ως πνευματικός καθοδηγητής. Συνέχισε να βιοπορίζεται κάνοντας άλλες δουλειές, όμως ο πραγματικός σκοπός της ζωής του ήταν να προΐσταται στις τελετές και να καθοδηγεί τους άλλους.

Νομίζω ότι καθένας μας έχει μια τρεμάμενη λεύκα στη λίμνη της ζωής του, κάτι που είναι ό,τι πιο αληθινό για εμάς. Όταν αφουγκραζόμαστε τον ήχο αυτής της λαχτάρας, βρίσκουμε ευτυχία και νόημα στη ζωή μας- όταν τον αγνοούμε, αισθανόμαστε ένα κενό στην καρδιά μας, σαν την τρύπα σ’εκείνη την παγωμένη λίμνη, που δεν μπορεί να γεμίσει. Αρπαζόμαστε από την ευτυχία και κάθε φορά θρυμματίζεται στα μας σαν τον λεπτό πάγο. Για ορισμένα άτομα, αυτός ο αληθινός δρόμος αποκαλύπτεται με μια εμπειρία όπως στον Τομ, αλλά για πολλούς από εμάς η διαδικασία της ανακάλυψης του εαυτού μας είναι πολύ πιο ανεπαίσθητη και συμβαίνει με τα χρόνια.

Όταν αποφάσισα να μιλήσω με ανθρώπους για τη ζωή τους, ένας από αυτούς που ήρθε αμέσως στο μυαλό μου, από τη δική μου ζωή, ήταν ο Μπομπ (κόντευε τα 60). Στο προηγούμενο κεφάλαιο ανέφερα πως ο Μπομπ είχε δουλέψει πολλά χρόνια με φυλές αυτοχθόνων και πως μία από τις σοφές γερόντισσες του είπε πως «αν ανήκες στη φυλή μας, θα ήσουν γέροντας». Μου ομολόγησε πως ήταν η ωραιότερη φιλοφρόνηση που είχε ακούσει ποτέ.

Ήξερα πολλά πράγματα για τη ζωή του, αλλά η συνέντευξη αποκάλυψε ένα εσωτερικό ταξίδι που περιέγραφε τι συμβαίνει όταν είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας. Η μητέρα του είχε ως χόμπι την παρατήρηση πουλιών και ο πατέρας του την κηπουρική. Όταν ήταν μικρός, του έδωσαν δύο επιλογές για τον ελεύθερο χρόνο του. «Μου είπαν ότι μπορούσα να βγαίνω έξω και να παίζω στο ύπαιθρο ή να κάθομαι στο δωμάτιό μου και να διαβάζω βιβλία. Εγώ έκανα και τα δύο». Περνούσε τον καιρό του κάνοντας βόλτες στη φύση και παρατηρώντας τα ζώα, ιδιαίτερα τα πουλιά. Στο δωμάτιό του διάβαζε βιβλία για τη φύση και τα πουλιά. Από πολύ μικρή ηλικία ένιωθε το ύπαιθρο σαν το σπίτι του. Ο φυσικός κόσμος τον γοήτευε και του έδινε μεγάλη χαρά. Γύρω στα 10 του χρόνια, ανακοίνωσε μια μέρα στη μητέρα του πως θα γινόταν βιολόγος, αν και τώρα παραδέχεται πως μάλλον δεν είχε επακριβή ιδέα τι σήμαινε αυτό.

Ακολούθησε το ένστικτό του. Παρόλο που δούλεψε σε κυβερνητικές θέσεις, σε μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και ως εθελοντής, το κοινό στοιχείο σε όλα αυτά ήταν η αγάπη του για τη φύση. Τώρα αναπολεί με μεγάλη ικανοποίηση το έργο της ζωής του, τους αγώνες του για να διατηρηθούν τα καταφύγια των άγριων ζώων. Από την πρώτη στιγμή, η τρεμάμενη λεύκα του ήταν η φύση και η ζωή σε αυτή.

Μερικές φορές ίσως είναι δώρο να δει κάποιος από νωρίς στη ζωή του τις συνέπειες που προκύπτουν αν δεν είναι αληθινός με τον εαυτό του. Ο πατέρας του Μπομπ ήταν ένας αναγνωρισμένος αναισθησιολόγος, και κάποια στιγμή το νοσοκομείο έκανε μια γιορτή για να τιμήσει την εικοσιχιλιοστή αναισθησία του. Γυρίζοντας από το πάρτι, ο Μπομπ, τότε 20 χρόνων, τον ρώτησε πώς ένιωσε που γιόρτασε την πολύχρονη καριέρα του. Εκείνος αποκρίθηκε: «Θα προτιμούσα να ήμουν λογιστής. Ξέρεις, γιε μου, αυτό που μου άρεσε ανέκαθεν στο επάγγελμά μου είναι πως κρατούσα εγώ τα λογιστικά μου βιβλία». Ήταν μεγάλο σοκ για τον Μπομπ που έμαθε πως ο πατέρας του δεν είχε ακολουθήσει την καρδιά του. Πέρασε τη ζωή του εξασκώντας την ιατρική, μα δεν κοίταζε την ώρα παρά μονάχα όταν καταπιανόταν με τα λογιστικά του. «Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως αν κάποιος με ρωτούσε πώς ένιωθα που ήμουν ο τάδε, δεν θα έλεγα ότι “θα προτιμούσα να…”» Αυτή η εικόνα στοίχειωνε πάντα τον Μπομπ και τήρησε τον όρκο του.

Η ζωή του δείχνει, επίσης, πόσο σημαντικό είναι να ξέρει κάποιος τον εαυτό του πέρα από την επιλογή της καριέρας και πως η ιδέα να ζεις με κάποιο σκοπό και να διαθέτεις αυτογνωσία είναι τόσο σπουδαίο μυστικό. Για πολλά χρόνια αναρωτιόμουν γιατί ο Μπομπ και η Μαίρη δεν είχαν παιδιά, αλλά από ευγένεια δεν ρωτούσα. Σκεφτόμουν πως ίσως υπήρχε κάποιο ιατρικό πρόβλημα και δεν ήθελα να τους προκαλέσω περιττό ψυχικό πόνο. Όταν πήρα συνέντευξη από τον Μπομπ, μου είπε: «Ξέρεις, η Μαίρη κι εγώ δεν κάναμε παιδιά από επιλογή. Από νωρίς στη σχέση μας της είπα ότι αν κάναμε παιδιά, θα τα μεγάλωνε μόνη της. Ο δρόμος μου ήταν η δουλειά μου και δεν ήθελα παιδιά, γιατί θα με εμπόδιζαν στη δουλειά που είχα κληθεί να κάνω, να προστατεύω τη φύση. Το ίδιο αισθανόταν και η Μαίρη, οπότε πήραμε μαζί αυτή την απόφαση».

Οι συνταγές για μια ευτυχισμένη ζωή, λοιπόν, όταν εμπεριέχουν κάποια προδιαγεγραμμένα στοιχεία απαραίτητα για την ευτυχία, σπάνια αποδεικνύονται χρήσιμες. Μίλησα με ανθρώπους που το κάλεσμά τους ήταν να γίνουν γονείς, αυτός ήταν ο αληθινός τους δρόμος, και ακολουθώντας τον έγιναν πολύ ευτυχισμένοι. Ένας από τους ανθρώπους αυτούς είναι η γυναίκα μου, η Λέσλι- της αρέσει από τη φύση της να φροντίζει τους άλλους και τόσο στην οικογένεια όσο και στη δουλειά της ως νοσοκόμα ακολούθησε τον αληθινό της δρόμο. Αν δεν είχε αποκτήσει παιδιά, δεν θα ζούσε το πεπρωμένο της. Μα για άλλους, όπως ο Μπομπ, ίσχυε το αντίθετο. Μέσα από βαθιά σκέψη και ακούγοντας την εσωτερική φωνή της καρδιάς του, κατέληξε ότι δεν ήταν γραφτό του να κάνει παιδιά.

Θέλει θάρρος να ακολουθήσουμε την καρδιά μας

Για να ακολουθήσουμε την καρδιά μας ίσως χρειαστεί να φιμώσουμε άλλες φωνές που μπορεί να θέλουν να ακολουθήσουμε το δικό τους όνειρο.

 

 

 

 

ΤΑ 5 ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ
ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ
JOHN IZZO
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

 

Εικόνα: https://theicefisher.com/ice-safety/cracking-ice/



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram
  • Our truest life is when we are in dreams awake !!!

    lecturesbureau: "Our truest life is when we are in dreams 
awake !!!"
    219
    0
  • The cave you fear to enter holds the treasure you seek .

    lecturesbureau: "The cave you fear to enter
holds the treasure you seek ."
    588
    1
  • Be the sun and all will see you !

    lecturesbureau: "Be the sun and all will see you !"
    397
    0
  • It's not that some people have willpower and some don't ... It's that some people are ready to change and others are not .

    lecturesbureau: "It's not that some people have willpower
and some don't ... It's that some people are ready to change
and others are not ."
    276
    0
  • You have your brush , you have your colors , you paint the paradise , then in you go

    lecturesbureau: "You have your brush ,
you have your colors ,
you paint the paradise ,
then in you go"
    467
    4
  • A clever person solves a problem . A wise person avoids it .

    lecturesbureau: "A clever person solves a problem .
A wise person avoids it ."
    412
    1
  • We generally change ourselves for one of two reasons : desperation or inspiration .

    lecturesbureau: "We generally change ourselves for one of two reasons :
desperation or inspiration ."
    421
    2
  • There is no end . There is no beginning . There is only the infinite passion of life !

    lecturesbureau: "There is no end .

There is no beginning .

There is only the infinite passion of life !"
    352
    3
  • The great man is he who does not lose his child- heart !

    lecturesbureau: "The great man is he who does not lose 
his child- heart !"
    1462
    2
  • Magic exists ...

    lecturesbureau: "Magic exists ..."
    233
    1