Η ΠΟΛΙΣ Είπες` «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα. Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή` κ’ είν’ η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει. Όπου το...
Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζε- στό ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι’ αυτή μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ο υ ρ...
Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι Είμαστε οι παραγεμισμένοι άνθρωποι Που σκύβουμε μαζί Καύκαλα μ’ άχερα γεμάτα, αλίμονο! Οι στεγνές μας φωνές Σαν να ψιθυρίζουμε μαζί Είναι ήσυχες κι ασήμαντες Σαν τον αγέρα στο ξερό χορτάρι Ή σε σπασμένα γυαλικά των ποντικών το ποδάρι Μες στο ξερό μας το κελάρι. Μορφή χωρίς σχήμα, σκιά δίχως χρώμα, Παραλυμένη δύναμη,...
Ό,τι έχεις μέσα σου παιδιάτικο σα θησαυρό να το φυλάξεις· τους λογισμούς, τους πόθους σου άλλαξε, μα αυτό ποτέ να μην τ' αλλάξεις. Όποτε της ζωής τα ψεύτικα κι άσχημα σφίγγουν την καρδιά σου, μες σ' ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα βρίσκεις την παρηγοριά σου. Κι όταν χλωμοφυλλιάσει η όψη σου και στα μαλλιά...
Εφανερώσαν το κι οι δυο πως είναι εκεί σωσμένοι κι αποκεί στέκου σα βουβοί κι η γλώσσα τως σωπαίνει. Ήτρεμ’ εκείνη σ’ μια μεριά κι εκείνος εις την άλλη κι ο γεις τον άλλο ενίμενε την εμιλιά να βγάλη· μιαν ώρα εστέκα αμίλητοι και τα πολλά οπού χώνα εχάσαν τα, σου φαίνεται, την...
Ατσάλινος και σοβαρός απάνω στ' άλογό του το αχαμνό, του Θερβαντές ο ήρωας περνάει· και πίσω του, στο στωϊκό γαϊδούρι του καβάλα, ο ιπποκόμος του ο χοντρός αγάλια ακολουθάει. Αιώνες που ξεκίνησε κι αιώνες που διαβαίνει με σφραγισμένα επίσημα, ερμητικά τα χείλια και με τα μάτια εκστατικά, το χέρι στο...
Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες· δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία· γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε· πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος...
Και στην Τροία; Τίποτε στην Τροία-ένα είδωλο. Έτσι το θέλαν οι θεοί. Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα ατόφιο· κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια. Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα. Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης· τόσες ψυχές δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν...
Μιθριδάτης, ένδοξος και κραταιός, μεγάλων πόλεων ο κύριος, κάτοχος ισχυρών στρατών και στόλων, πηγαίνοντας προς την Σινώπην πέρασε από δρόμον εξοχικόν, πολύ απόκεντρον όπου ένας μάντις είχε κατοικίαν. Έστειλεν αξιωματικό του ο Μιθριδάτης τον μάντι να ρωτήσει πόσα θ’ αποκτήσει ακόμη στο μέλλον αγαθά, πόσες δυνάμεις άλλες. Έστειλεν αξιωματικό του, και μετά προς την Σινώπην...
Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων· είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες. Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά. Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας Βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.— Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Θαρρούμε...
