Μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν πώς βιώνουν οι άλλοι τον κόσμο από τη δική τους οπτική γωνία; (IRVIN D. YALOM)

Μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν πώς βιώνουν οι άλλοι τον κόσμο από τη δική τους οπτική γωνία; (IRVIN D. YALOM)

Ξυπνώ απ’το όνειρο κλαίγοντας στο μαξιλάρι μου στις τρεις τα χαράματα. Προσεκτικά, για να μην ενοχλήσω τη Μαίριλυν, γλιστράω έξω απ’το κρεβάτι και μπαίνω στο μπάνιο, σκουπίζω τα μάτια μου και ακολουθώ τις ίδιες οδηγίες που δίνω πενήντα χρόνια τώρα στους θεραπευόμενους: Κλείστε τα μάτια, ξαναπαίξτε το όνειρο στη σκέψη σας και σημειώστε κάπου αυτό που είδατε.

Είμαι δέκα ή έντεκα χρόνων. Κατεβαίνω με το ποδήλατο μια μεγάλη κατηφόρα πολύ κοντά στο σπίτι μου. Βλέπω ένα κορίτσι που το λένε Άλις καθισμένο στα σκαλιά της βεράντας του. Μοιάζει λίγο μεγαλύτερή μου και είναι ομορφούλα, παρόλο που το πρόσωπό της είναι γεμάτο κοκκινίλες. Περνώντας μπροστά της με το ποδήλατο τής φωνάζω: «Γεια σου, Ιλαρά!»

Ξαφνικά ένας άντρας πανύψηλος και γεροδεμένος εμφανίζεται μπροστά στο ποδήλατό μου, αρπάζει τα χερούλια του ποδηλάτου και με ακινητοποιεί. Με κάποιον τρόπο ξέρω ότι είναι ο πατέρας της Άλις.

Μου φωνάζει: «Έι, φίλε, όπως κι αν λέγεσαι. Για σκέψου μια στιγμή -αν είσαι ικανός να σκεφτείς- κι απάντησέ μου. Θυμήσου τι είπες τώρα δα στην κόρη μου και πες μου ένα πράγμα: Πώς την έκανες να νιώσει;»

Από το φόβο μου δεν απαντάω.

«Για λέγε, λοιπόν. Είσαι ο πιτσιρικάς τού Μπλούμινγκντέηλ (το μπακάλικο του πατέρα μου λεγόταν “Αγορά Μπλούμινγκντέηλ” και πολλοί πελάτες νόμιζαν πως αυτό είναι το επώνυμό μας) και βάζω στοίχημα ότι είσαι ένα έξυπνο Εβραιόπουλο. Άντε, λοιπόν, μάντεψε πώς νιώθει η Άλις όταν της λες κάτι τέτοιο».

Τρέμω. Ο τρόμος κρατάει το στόμα μου κλειστό.

«Καλά, καλά. Ηρέμησε. Θα σε διευκολύνω. Πες μου μόνο ένα πράγμα: Τα λόγια που της είπες κάνουν την Άλις να νιώσει καλά ή άσχημα για τον εαυτό της;»

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ψελλίσω: « Δεν ξέρω».

« Δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά, ε; Ωραία, θα σε βοηθήσω. Πες πως σε κοιτάζω και παρατηρώ ένα άσχημο χαρακτηριστικό σου και κάθε φορά που σε βλέπω το σχολιάζω». Έρχεται ακόμα πιο κοντά και με περιεργάζεται. «Λίγη μύξα στη μύτη, ε; Άμα σε πω”μυξιάρη”; Και το αριστερό σου αυτί είναι πιο μεγάλο απ’ το δεξί. Το φαντάζεσαι, να σου φωνάζω “Γεια σου, αυταρά” κάθε φορά που σε βλέπω; Ή μήπως “Γεια σου, Εβραίε”; Να μια καλή ιδέα. Αυτό πώς θα σου φαινόταν;»

Στο όνειρο συνειδητοποιώ ότι δεν είναι η πρώτη φορά που περνάω απ’ αυτό το σπίτι με το ποδήλατο, πως κάθε μέρα κάνω το ίδιο, περνάω μπροστά απ’ την Άλις και της φωνάζω τα ίδια λόγια προσπαθώντας ν’ αρχίσω μια κουβέντα, να την κάνω φίλη. Και κάθε φορά που φωνάζω «Γεια σου, Ιλαρά» την πληγώνω. Νιώθω απαίσια – και για τον πόνο που της προκάλεσα τόσες φορές και για το γεγονός ότι ως τώρα δεν το είχα πάρει είδηση.

Τη στιγμή που ο πατέρας της τελειώνει το λογύδριό του, η Άλις κατεβαίνει τα σκαλιά της βεράντας και μου λέει γλυκά: «Θέλεις ν’ ανέβεις να παίξουμε;» Ρίχνει μια ματιά στον πατέρα της κι εκείνος το εγκρίνει.

«Νιώθω πολύ άσχημα» απαντάω. «Ντρέπομαι, ντρέπομαι πολύ. Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ…»

Από την αρχή της εφηβείας μου διαβάζω πάντα κάτι πριν κοιμηθώ. Τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο “Oι καλύτεροί μας άγγελοι” γραμμένο από τον Steven Pinker. Απόψε, πριν δω αυτό το όνειρο, διάβασα ένα κεφάλαιο για το πώς γεννήθηκε η ενσυναίσθηση την περίοδο του Διαφωτισμού και πώς η ανάπτυξη του μυθιστορήματος, κυρίως μάλιστα του βρετανικού επιστολικού μυθιστορήματος με έργα όπως η Κλαρίσσα και η Πάμελα, μπορεί να έπαιξε ρόλο στη μείωση της βίας και της σκληρότητας, βοηθώντας τους ανθρώπους να αντιληφθούν πώς βιώνουν οι άλλοι τον κόσμο από τη δική τους οπτική γωνία. Κατά τα μεσάνυχτα έσβησα το φως και λίγες ώρες αργότερα ξύπνησα από τον εφιάλτη μου με την Άλις.

 

 

 

 
ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ;
ΤΟΤΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ
IRVIN D. YALOM
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

 

Εικόνα Α: https://blog.ryanmacdonaldphotography.com/portrait/children/freckles-curls-portrait-session-sneak-peek/

Εικόνα Β: https://www.publicdomainpictures.net/en/view-image.php?image=174630&picture=hand-pointing-out



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram
  • There are three classes of people : Those who see , those who see when they are shown , those who do not see .

    lecturesbureau: "There are three classes of people :

Those who see ,
those who see when they are shown ,
those who do not see ."
    131
    0
  • The cave you fear to enter holds the treasure you seek .

    lecturesbureau: "The cave you fear to enter
holds the treasure you seek ."
    286
    3
  • The only tyrant I accept in this world is the still voice within .

    lecturesbureau: "The only tyrant I accept in this world
is the still voice within ."
    313
    2
  • There is only one way to avoid criticism : DO NOTHING , SAY NOTHING , AND BE NOTHING .

    lecturesbureau: "There is only one way to avoid criticism :
DO NOTHING ,
SAY NOTHING ,
AND BE NOTHING ."
    462
    1
  • All my life I've looked at words as though I were seeing them for the first time .

    lecturesbureau: "All my life I've looked at words
as though I were seeing them for the first time ."
    237
    0
  • The world is divided into two classes , those who believe the incredible and those who do the improbable .

    lecturesbureau: "The world is divided into two classes ,

those who believe the incredible and
those who do the improbable ."
    339
    1
  • Live to the point of tears .

    lecturesbureau: "Live to the point of tears ."
    270
    0
  • The only one you need in your life is that person who shows you he needs you in his .

    lecturesbureau: "The only one you need in your life
is that person who shows you
he needs you in his ."
    371
    1
  • I love those who can smile in trouble .

    lecturesbureau: "I love those who can smile in trouble ."
    407
    2
  • The way you start your day determines how well you live your day !

    lecturesbureau: "The way you start your day
determines how well you live your day !"
    855
    1