Πριν από πάρα πολλά χρόνια ζούσε ένας γέρος τσαγκάρης. Το όνομά του ήταν Πανώφ. Ο μπαρμπα-Πανώφ δεν ήταν πλούσιος. Όλη η περιουσία του ήταν ένα μικρό δωμάτιο που έβλεπε στον δρόμο του χωριού. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια και τα παιδιά του...
Μιλάω λίγο στο σκυλί. Κάθε μέρα παιχνίδι, γάβγισμα, χάδι. Κάθε μέρα και από μια καινούργια ιστορία στο σκυλί που το φωνάζω Κέικ. Δώρο το σκυλί και το αγαπώ. Κέικ, του λέω. Στάσου στην είσοδο του Κόσμου. Άσε μόνο όσους αγαπάμε να περάσουν το κατώφλι μας. Μόνο...
Σε ευχαριστώ, Δημιουργέ του Σύμπαντος, για το δώρο της Ζωής που μου έχεις χαρίσει, Σε ευχαριστώ που μου έχεις δώσει όλα όσα έχω χρειαστεί ποτέ, Σε ευχαριστώ για την ευκαιρία να βιώσω αυτό το όμορφο σώμα και αυτό το υπέροχο μυαλό, Σε ευχαριστώ που ζεις μέσα μου με...
Μια φορά και ένα καιρό, έξω από ένα μεγάλο δάσος, ζούσε ένας ξυλοκόπος τόσο φτωχός, που με δυσκολία εξασφάλιζε κάθε μέρα λίγο ψωμί για τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά, τον Χάνς και την Γκρέτελ. Κάποια μέρα, ο φτωχός ξυλοκόπος δεν είχε ούτε αυτό...
Ένα σκουλήκι προσπαθεί να φάει ένα άλλο για να οικειοποιηθεί την ενέργεια του. Το δεύτερο σκουλήκι λοιπόν αναπτύσσει ένα αμυντικό κέλυφος για να προστατευτεί και να μην το φάει το πρώτο σκουλήκι. Το πρώτο σκουλήκι με τη σειρά του αναπτύσσει επιθετικούς μηχανισμούς -δόντια, νύχια- για...
*Ακολοθυεί η ομιλία που εκφώνησε ο Steve Jobs κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο Stanford στις 12 Ιουνίου 2005 Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο. Για να πούμε την αλήθεια, τούτη...
Β. Κ. Σας αντάμωσα, κι όλο το παρελθόν της έμπειρης καρδιάς, ζωντάνεψε ξανά. Τα ωραία χρόνια θυμήθηκα, ζεστάθηκε η καρδιά μου… Σαν ενός ολόγιομου φθινόπωρου, τυχαίες μέρες και ώρες που αίφνης μυρίζει άνοιξη και κάτι μέσα μας ανασκιρτά, και έτσι, κυκλωμένος απ’ τις πνοές των χρόνων της πληρότητας ή και της ξεχασμένης απόλαυσης παρατηρώ τα ωραία χαρακτηριστικά… Σας...
Δεν φοβόταν τις δυσκολίες. Αυτό που την τρόμαζε ήταν το να αναγκαστεί να επιλέξει έναν συγκεκριμένο δρόμο. Η επιλογή ενός δρόμου σήμαινε ότι έπρεπε να χάσει όλους τους άλλους. Σε όλη τη ζωή της πάντα σκεφτόταν ότι, στο μέλλον, θα μπορούσε να μετανιώσει για τις τωρινές...
Όσο περισσότερο εστιάζουμε στον εαυτό μας και στην ασήμαντη ατομική μας ιστορία τόσο πιο χαμένοι αισθανόμαστε. Φανταστείτε για μια στιγμή μια εναλλακτική άποψη για τον κόσμο. Ίσως για κάποιους θα είναι δύσκολο να την αντιληφθούν. Φανταστείτε πως υψώνετε το βλέμμα από τη λίμνη όπου κοιτάζετε το...
Ποιος είναι αυτός ο γέρος που δεν μπορεί καθόλου να κοιτάξει μέσα του ούτε να δει τα προβλήματα των υπηκόων του. Τόσα χρόνια έχει εξουσία επάνω τους αλλά αγνοεί ακόμα και την ύπαρξή τους. Οι υπήκοοι είναι κατά τεκμήριο υπάκουοι, πειθήνιοι, πειθαναγκάζονται να δεχτούν ακόμη...
