Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος για τα ωραία και μεγάλα έργα η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται· να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες, και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες. Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις (η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις), και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα, και πιαίνεις...
Ἡ μάνα μου μὲ γέννησε στὴ μαύρη ἐρημιά. Εἶμαι ἀραπάκι, μέσα μου ὅμως εἶμαι καλός. Ἐσεῖς εἴσαστε κάτασπρα, σὰν ἀγγελούδια μὲ φτερὰ κι ἐγὼ ἕνα παλιοκάντηλο ποὺ τοῦ ῾σβησαν τὸ φῶς. Βρῆκε ἕνα δέντρο ἡ μάνα μου, γιὰ νά ῾χουμε σκιά, ὅταν ἡ μέρα θ᾿ ἄρχιζε τὸν κόσμο μας νὰ...
XLII Η άμαξα πέρασε από το δρόμο κι έφυγε Κι ο δρόμος δεν έγινε ούτε πιο άσχημος ούτε πιο όμορφος. Έτσι και με των ανθρώπων τη δράση, σε όλο τον κόσμο. Δεν αφαιρούμε και δεν προσθέτουμε τίποτα. Περνάμε και ξεχνιόμαστε. Fernando Pessoa Εικόνα: https://gr.pinterest.com/pin/636907572292874126/ ...
Η ευτυχία μου είμαι εγώ, όχι εσύ. Όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός. Αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι. Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω Μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου. Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις...
Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι. Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά. Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως, που κάπως ξέρεις από φάρμακα· νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω. Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.- Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, που κάμνουνε - για λίγο...
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης· «Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα. Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι. Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω, πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα· και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος». Ειπ'...
290 Κι ενώ εκείνοι συναλλάσσοντας τα λόγια τους μιλούσαν, ένα σκυλί που ζάρωνε, σήκωσε ξαφνικά τ’ αυτιά και το κεφάλι του – ο Άργος του καρτερικού Οδυσσέα! Τον είχε ο ίδιος μεγαλώσει, όμως δεν πρόλαβε να τον χαρεί· πρωτύτερα αναχώρησε να πάει στην άγια Τροία. Τα πρώτα χρόνια οι...
Απέτυχα σε όλα. Μη έχοντας κανέναν σκοπό, ίσως πράγματι όλα να ήταν ένα τίποτα. Γνωρίζοντας τι έχω, γλίστρησα από το παράθυρο στο πίσω μέρος του σπιτιού, κι ύστερα ξεχύθηκα στον κάμπο με προσδοκίες μεγάλες, αλλά δεν βρήκα παρά δέντρα και χόρτα, κι όταν υπήρχαν άνθρωποι δεν ήταν παρά ίδιοι μ’ όλους...
Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη. Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους. Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο. Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη. Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία. Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία. Αν σπείρεις συγχώρεση, θα θερίσεις συμφιλίωση. Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις. Αν σπείρεις υπομονή,...
Απ’ τες εννιά Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, και κάθησα εδώ. Καθόμουν χωρίς να διαβάζω, και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό. Το είδωλον του νέου σώματός μου, απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, ήλθε και με...
