Μ’ άσπρα πουλιά και σύννεφα τον ουρανό θα ντύσω και τ’ όνομά σου αθάνατο στην πέτρα θα κεντήσω Στο περιβόλι τ’ ουρανού θα μπω για να διαλέξω δάφνη μυρτιά κι αμάραντο στεφάνι να σου πλέξω Αθήνα, Αθήνα χαρά της γης και της αυγής μικρό γαλάζιο κρίνο Κάποια βραδιά στην αμμουδιά κοχύλι σου θα γίνω χαρά της γης και...
Ασ’ τους ανθρώπους να φωνάζουνε ζήτω Να σηκώνουν κεφάλι Και να σκύβουν ξανά Ασ’ τους ανθρώπους τους βαριέμαι και πλήττω Μια ζωή θεωρίες Και καρδιά πουθενά Χαμογέλα μου εσύ Κι ας τον κόσμο να ζει Στο δικό του βασίλειο Χαμογέλα να δω Στα χειλάκια τα δυο Ένα ολόκληρο ήλιο Ασ’ τους ανθρώπους τη δουλειά τους να κάνουν Να...
Στ' όνομα του τέλειου ψηλού μετώπου Στ' όνομα των ματιών που κοιτάζω Και του στόματος που φιλώ Για σήμερα και για πάντα. Στ' όνομα της θαμμένης ελπίδας Στ' όνομα των δακρύων μέσα στη νύχτα Στ' όνομα των φυτών που φέρνουν γέλιο Στ' όνομα του γέλιου που φέρνει φόβο. Στ' όνομα του γέλιου κάτω...
Το υπόγειο Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε, άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους, θα τέλειωνε ίσως κάποτε. Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος, μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει, και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα, τις δίψες, τις παραχωρήσεις, μετράω τις κακίες μου,...
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού, και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράση. Ας υποθέσουμε πως είμαστε εκεί πέρα, σε χώρες άγνωστες της δύσης, του βορρά, ενώ...
Καθόμαστε σαν πάντα οι δύο βράδυ στο σπίτι˙ αντικρινά της εγώ γειρμένος στο βιβλίο, σκυμμένη εκείνη στη δουλειά της. Και το βιβλίο ήτανε στίχοι, ψυχή από λάμψη και αρμονία˙ έτσι εκεί τ’ άνοιξα στην τύχη, και νά τί διάβασα: «Ευτυχία! Λουλούδι, σε ποιά χώρ’ ανθίζεις, σε ποιό γιαλό, μαργαριτάρι; Αστέρι, ποιές μεριές φωτίζεις, και ποιές καρδιές...
Συμβιβασμοί αναμένονται και αύριο σε όλη τη χώρα με συνεχείς πτώσεις αξιοπρέπειας. Μέχρι τα μεσάνυχτα, οι φωνές θα πνέουν ασθενείς ενώ χιόνι θα σκεπάζει το ασυνείδητο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας οι πάγοι θα λιώσουν και οι φωνές θα πνέουν στα ενδότερα από ενοχικές διευθύνσεις...
Το πρώτο βράδυ Πλησιάζουν Και κόβουν ένα λουλούδι από τον κήπο μας Και εμείς δεν λέμε τίποτα. Το δεύτερο βράδυ, Δεν κρύβονται πλέον, Πατάνε πάνω στα λουλούδια, σκοτώνουν τον σκύλο μας, Και εμείς δεν λέμε τίποτα. Ώσπου μια μέρα Ο πιο αδύναμος από δαύτους Μπαίνει στο σπίτι μας μόνος του Μας ληστεύει το φώς, και, Καθώς γνωρίζει...
«Μέριασε βράχε νὰ διαβῶ!» τὸ κύμα ἀνδρειωμένο λέγει στὴν πέτρα τοῦ γυαλοῦ θολό, μελανιασμένο. Μέριασε, μὲς στὰ στήθη μου, ποὖσαν νεκρὰ καὶ κρύα, μαῦρος βοριὰς ἐφώλιασε καὶ μαύρη τρικυμία. Ἀφροὺς δὲν ἔχω γι᾿ ἅρματα, κούφια βοὴ γι᾿ ἀντάρα, ἔχω ποτάμι αἵματα, μὲ θέριεψε ἡ κατάρα τοῦ κόσμου, ποὺ βαρέθηκε, τοῦ κόσμου,...
Τούτο το μαχαίρι είναι γερά μπηγμένο Στα πλευρά μου ανάμεσα Καμπουριάζω απ’ τον πόνο Παραμιλώ απ’ τον πόνο Δεν μπορώ να ρίξω ένα ρούχο πάνω μου Δεν μπορώ να βγάλω το μαχαίρι ή Να το σπρώξω βαθύτερα Βολεύτηκα επί πλέον προσέχω Πώς κάθομαι πού στέκω πώς Κοιμάμαι μα ποιος ενδιαφέρεται; Ο καθένας αγκαλιά με την...
