Ο Γκουρτζίεφ είπε, ΄΄Δεν είσαι τίποτε άλλο πέρα από το σώμα κι όταν πεθάνει το σώμα, θα πεθάνεις. Μόνον πότε-πότε επιβιώνει κάποιος – κάποιος που έχει δημιουργήσει ψυχή στη διάρκεια της ζωής του επιβιώνει μετά το θάνατο – όχι οι πάντες. Ένας Βούδας επιβιώνει΄ ένας...
Σε όλους αρέσει η οµορφιά, να όµως και η ασχήµια. Όλοι θέλουν το καλό, δίπλα πορεύεται και το κακό. Το δύσκολο χρειάζεται το εύκολο, το µακρύ αντισταθµίζεται µε το κοντό, το ψηλό αναµετριέται µε το χαµηλό. Ήχος και σιωπή δένονται αρµονικά, πίσω και εµπρός ακολουθούν το ένα το άλλο....
*Ακολουθεί απόσπασμα από κείμενο του Μάνου Χατζιδάκη. Η κοινωνιολογική διαχρονικότητα του αποσπάσματος είναι εντυπωσιακή Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει […] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά […] Η υποταγή...
Ένας μοναχός Ζεν, διαλογιζόμενος στις όχθες ενός ρέματος, είδε έναν σκορπιό που είχε πέσει μέσα στο νερό και αποφάσισε να τον σώσει. Όταν τον έπιασε, ο σκορπιός τον τσίμπησε. Εξαιτίας του πόνου, ο μοναχός άφησε πάλι τον σκορπιό ο οποίος έπεσε πάλι μέσα στο νερό. Ο μοναχός προσπάθησε...
Απόσπασμα από την συνέντευξη του παιδοψυχίατρου - ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Καραγιάννη στον Δημοσθένη Γκαβέα , με αφορμή το βιβλίο του "Αλλάζει ο άνθρωπος;" Ερχόμενος να σας συναντήσω παρατηρούσα τις πολυκατοικίες με τα διαμερίσματα κλουβιά, τη μουτζουρωμένη πόλη και σκέφτηκα τον Άρη Κωνσταντινίδη που αποκαλούσε τα σπίτια δοχεία...
Στον διχασμένο πλατωνικό κόσμο ο άνθρωπος προσπαθεί να ισορροπήσει. Κατά βάση έλκεται από τον κόσμο των αισθήσεων, είναι κι αυτός ευμετάβλητος, παρορμητικός, ατελής. Υπάρχει όμως και ένα αντίθετο στοιχείο μέσα του, κάτι το σταθερό και αιώνιο, που συγγενεύει με τον κόσμο των Ιδεών. Ο άνθρωπος...
Μέχρι να ενηλικιωθούν, τα παιδιά είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη, κι αυτό συνεπάγεται πως δεσμευόμαστε να διατηρήσουμε για λογαριασμό τους τον θεσμό της οικογένειας. Όταν οι γηραιότεροι συνάδελφοί μου έκαναν τα πρώτα βήματα στην ψυχολογία, υπεραπλούστευαν το θέμα τους χωρισμού. Έλεγαν: «Για τα παιδιά, είναι πάντοτε καλύτερο...
Και πώς μπορεί κανείς ν' αποκτήσει ευαισθησία; Πώς θα γεννηθεί αυτή η ευαισθησία που θα σε κάνει να βρίσκεσαι σ' επαγρύπνηση ώστε να μη βλάπτεις άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τα λουλούδια; Σας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Θα έπρεπε. Αν δεν σας ενδιαφέρει να είστε ευαίσθητοι, τότε είστε...
Ο φθόνος είναι, νομίζω, ένα από τα πιο βαθιά ριζωμένα στον άνθρωπο πάθη. Το βρίσκουμε συχνά στα βρέφη κάτω του ενός έτους, και πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται με πολύ λεπτότητα και τρυφερότητα από τους παιδαγωγούς. Η παραμικρή ένδειξη εύνοιας προς ένα παιδί σε βάρος άλλου, παρατηρείται...
ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΜΟΥ Ό,τι κι αν κάμης , όπου να δράμης , απ' όποιο γένος , δικός μου ή ξένος , του κάκου ! Εμπρός σου πάντα θα μ' έχης , πίσω μου τρέχεις το τρέξιμό σου να μην το βιάζης και λαχανιάζεις . Να με θυμάσαι , τέτοιος ο νόμος : O πεζοδρόμος μιας έγνοιας...
