fbpx

Συλβί Γκιγιέμ. Μία μπαλαρίνα θρύλος: “Ευλυγισία του μυαλού είναι να βλέπεις ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από σένα”

Συλβί Γκιγιέμ. Μία μπαλαρίνα θρύλος: “Ευλυγισία του μυαλού είναι να βλέπεις ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από σένα”

Στο Παρίσι και το Λονδίνο είναι γνωστή ως «Mademoiselle Non». Η Συλβί Γκιγιέμ είπε από νωρίς «όχι» στις συνεργασίες με τα μεγάλα θέατρα, που θα την καθήλωναν σε μία πόλη και σε μία ομάδα χορού, και επέλεξε να εργάζεται ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις.

Το πρώτο «όχι» το είπε το 1989 στον Νουρέγεφ, όταν εγκατέλειψε τη σκέπη του στο Paris Opera Ballet (όπου είχε γίνει δεκτή ως το νεότερο «αστέρι» στην ιστορία) για το αντίπαλο Royal Ballet of London.

Για την επόμενη δεκαετία κέρδισε βραβεία ως η καλύτερη μπαλαρίνα και εμφανίστηκε σε όλο τον κόσμο, πειραματιζόμενη συνεχώς πάνω στην τέχνη της. Από το 2006 αφιερώθηκε κυρίως στον σύγχρονο χορό, συνεργαζόμενη με το Sadlers Wells Theatre στο Λονδίνο. Ζει μόνη στην Ελβετία.

Αποζητάτε ακόμα πάντα το καινούργιο;

Αυτό μου αρέσει περισσότερο. Το βρίσκω ταυτόχρονα φοβιστικό και συναρπαστικό. Είναι δύσκολο να βάζεις τον εαυτό σου όλη την ώρα σε αυτήν τη θέση, αλλά μόνο έτσι εξελίσσεσαι.

∆εν έχετε κουραστεί τόσα χρόνια;

Καθόλου. Όταν κουραστώ, θα σταματήσω.

Αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας σας;

∆εν θα το έλεγα. Αυτός είναι ο τρόπος μου να ζω. Θα ήταν εύκολο να είχα μείνει στο Παρίσι, όπου δεν θα χρειαζόταν να ρισκάρω. Άλλοι θα μου έλεγαν τι να χορέψω, πότε να κάνω οικογένεια ή να πάρω σύνταξη. Αλλά εγώ αποφάσισα κάτι άλλο, γιατί με τραβούσε ο έξω κόσμος.

Σας αρέσει και να σοκάρετε, όπως τότε που φωτογραφηθήκατε γυμνή για τη Vogue, το 2001;

∆εν νομίζω ότι εκείνες οι φωτογραφίες ήταν σοκαριστικές. Ποτέ δεν κάνω πράγματα για εντυπωσιασμό. Οι χορευτές έχουμε διαφορετική σχέση με το σώμα μας. Τον περισσότερο καιρό ντυνόμαστε, ξεντυνόμαστε και είμαστε ημίγυμνοι πάνω στη σκηνή. Οπότε, για μένα ήταν απολύτως φυσιολογικό.

Θα ξαναφωτογραφιζόσασταν γυμνή;

Φυσικά. Επειδή είμαι 48 ετών; Ακόμα περνώ την ώρα μου ημίγυμνη στη σκηνή.

Όταν ήσαστε νέα, σας άρεσε περισσότερο να χορεύετε;

Νομίζω ότι τώρα έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και παίρνω μεγαλύτερη χαρά. Αλλά το πρόβλημα είναι κοινωνικό. Το όνομά μου φιγουράρει στις εφημερίδες από 16 ετών και μόνο τα τελευταία χρόνια έχει την ηλικία μου δίπλα. Τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό; Αποφάσισα ότι θα κάνω το καλύτερο που μπορώ, όσο μπορώ, και θα σταματήσω όταν δεν θα θέλω πια να βγω στη σκηνή ή όταν δεν θα βρίσκω δουλειά. Αλλά αυτή η στιγμή δεν έχει φτάσει ακόμα.

Έχει αλλάξει όμως, ο τρόπος που προσεγγίζετε το χορό;

Φυσικά. Όταν είσαι νέα, είσαι γεμάτη ενέργεια, αλλά δεν είσαι σε θέση να αναλύσεις τις καταστάσεις. Κάνεις τα πάντα για να εμπλουτίζεις το ρεπερτόριό σου. Με τα χρόνια αποκτάς αναφορές. Τώρα η πρόκληση για μένα είναι τα συναισθήματα και η εμπειρία.

Ο σωματικός πόνος πώς αντιμετωπίζεται μετά τόσα χρόνια;

Ο πόνος δεν αυξάνεται με τα χρόνια, αλλά κάποια στιγμή έχεις απαυδήσει. Όταν ήμουν νέα και συμμετείχα σε δύο παραστάσεις ταυτόχρονα, είχα δεμένα και τα γόνατα και την πλάτη μου για να αντέξω. Τότε δεν με πείραζε. Αλλά όταν σου συμβαίνει ξανά και ξανά… Ευτυχώς κατάλαβα νωρίς ότι έπρεπε να προσέχω τον εαυτό μου και να μην το παρακάνω.

Είστε πιο προσγειωμένη τώρα από ό,τι όταν ήσαστε νεότερη;

Πάντα ήμουν προσγειωμένη, γιατί ο σεβασμός για το κοινό απαιτεί πολλή δουλειά. Ποτέ δεν θεώρησα σημαντικό να σε αναγνωρίζουν στο δρόμο, γιατί γνώριζα το προσωπικό κόστος.

Αλλά χρησιμοποιείτε τη δημοσιότητα για να προωθήσετε το σκοπό της οικολογικής οργάνωσης Sea Shepherd;

Θα το έκανα ακόμη και εάν δεν ήμουν διάσημη. Αυτό που μου αρέσει σε αυτή την οργάνωση είναι ότι προχωρούν στη δράση και δεν αρκούνται στα λόγια. ∆εν έχουμε χρόνο. Ο κόσμος πεθαίνει. Συντελείται μια σφαγή. Η Sea Shepherd ήταν κομμάτι της Greenpeace, αλλά αποχώρησαν όταν η Greenpeace έγινε πολύ πολιτική και προσεκτική.

Τα «όχι» σας ήταν πιο σημαντικά στη ζωή σας από τα «ναι» σας;

Νομίζω πως, όταν δεν είσαι σίγουρη για τα «ναι» σου, καλά θα κάνεις να είσαι σίγουρη για τα «όχι» σου. Όταν ήμουν νέα, δεν γνώριζα πολλά πράγματα, αλλά ήξερα ποια ήταν αυτά που δεν ήθελα να κάνω.

Ήταν δύσκολο να πείτε «όχι» στον Ρούντολφ Νουρέγεφ;

Καθόλου.

∆εν ήταν καλή η σχέση σας;

Ήταν πολύ ντροπαλός κι εγώ ήμουν πολύ ντροπαλή. Ήταν πολύ αυθόρμητος κι εγώ ήμουν πολύ αυθόρμητη. Και οι δύο είχαμε πρόβλημα επικοινωνίας. Οπότε περιοριζόμασταν στα πολύ βασικά και, όταν ήμασταν χαρούμενοι, το δείχναμε ο ένας στον άλλο, και όταν ήμασταν λυπημένοι επίσης. Κάποιες φορές ήταν εκρηκτικό και κάποιες φορές ήταν παράδεισος.

Κοιτάζοντας πίσω, τι ήταν εκείνο που σας έκανε να ξεχωρίζετε; Ισως η σπάνια ευλυγισία σας;

Ευλυγισία στο μυαλό ή ευλυγισία στο σώμα; ∆ιότι υπάρχουν πολλοί ευλύγιστοι άνθρωποι. Η ευλυγισία δεν είναι σημαντική.

Τότε τι είναι;

Αυτό που αποκαλώ ευλυγισία του μυαλού είναι να βλέπεις ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από μια εταιρεία χορού, από ένα όνομα, από το να είσαι χορεύτρια. Είναι το να συναντάς απίστευτους ανθρώπους και να προσπαθείς να μάθεις όσο περισσότερα μπορείς, θέτοντας τον εαυτό σου σε κίνδυνο. Και χρειάζεσαι ευλυγισία για να είσαι σε θέση να παραδεχτείς πως όσα έχεις δεν είναι αρκετά. Πως θέλεις περισσότερα.

Ποιους θεωρείτε απίστευτους ανθρώπους;

∆εν είχα σχεδόν καθόλου παιδική ηλικία, διότι πάντα χόρευα. Οι πρώτοι απίστευτοι άνθρωποι που συναντώ είναι, φυσικά, μέσα στη δουλειά μου. Έπειτα, πριν από λίγο καιρό, γνώρισα στην Κίνα έναν 80χρονο που ήταν γεμάτος ζωή και γύριζε τον κόσμο με το ποδήλατό του. Και στην Sea Shepherd έχω γνωρίσει ανθρώπους που έχουν μοναδικό κουράγιο.

∆εν είναι περίεργο που, ενώ ψάχνετε πάντα το καινούργιο, έχετε παραμείνει με τον ίδιο σύντροφο για σχεδόν 20 χρόνια (σ.σ. τον φωτογράφο Gilles Tapie);

Παραδέχομαι ότι είναι αρκετά σπάνιο. Υποθέτω πως το γεγονός ότι δεν είμαστε παντρεμένοι -και άρα δεν μας κρατάει μαζί κανένας οικονομικός ή νομικός δεσμός- κάνει τη σχέση μας ακόμη πιο δυνατή. Ίσως εάν παντρευτούμε να χωρίσουμε σε σύντομο διάστημα, όπως οι περισσότεροι…

Γιατί είπατε «όχι» στα παιδιά;

∆εν είπα «όχι» στ’ αλήθεια. ∆εν είχα ποτέ το χρόνο. Και επίσης δεν ήμουν σίγουρη πώς θα τα μεγάλωνα. Είναι τεράστια ευθύνη. Τώρα είμαι χαρούμενη που δεν έκανα παιδιά, διότι δεν θα ήξερα τι να τα κάνω. Νομίζω ότι το μέλλον για τα παιδιά είναι λίγο σκοτεινό.

Γιατί επιλέξατε την Ελβετία για να ζείτε;

Γιατί ήθελα να έχω σκύλους, και αυτό δεν ήταν δυνατόν στην Αγγλία. Και γιατί είχα πολλούς φίλους εξαιτίας του Μορίς Μπεζάρ, που έμενε εκεί. Μου αρέσουν τα βουνά της και το ότι βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης.

∆εν είναι και το ότι σας εξυπηρετεί η φορολογική νομοθεσία;

Όλοι το λένε αυτό. Αλλά στην Ελβετία πληρώνω περισσότερους φόρους απ’ ό,τι στην Αγγλία!

Ποια γνώμη έχετε για το κοινό της Ελλάδας;

Πάντα έχω ένα πολύ καλό συναίσθημα στην Ελλάδα. Την αγαπώ και μου αρέσει να ξαναέρχομαι.

Τώρα, με την κρίση, δεν είναι πολυτέλεια κάποιος να δώσει τόσα χρήματα για να σας δει να χορεύετε;

∆εν νομίζω ότι η τέχνη είναι πολυτέλεια. Είναι μια διανοητική κατάσταση και επιλογή. Ακόμη και σε περιόδους μη κρίσης, πάντα υπήρχαν άνθρωποι που έλεγαν ότι το μπαλέτο ή η όπερα ή το θέατρο είναι για την ελίτ που έχει χρήματα. Αλλά την ίδια στιγμή αυτό που δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δίνουν πολύ περισσότερα για να αγοράσουν ρούχα ή ένα ζευγάρι παπούτσια ή ένα εισιτήριο για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Η τέχνη υπάρχει ανεξάρτητα από τα χρήματα.

 

 

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Κ (τεύχος 550) 

16/12/2013

Και για εσάς, υπάρχει ζωή μετά το χορό;

Υπάρχει ζωή για μένα καθώς χορεύω;

Εικόνα: http://www.cflac.org.cn/ArtExchange/201204/English/201404/t20140401_250404.htm



Facebook

Instagram

Follow Me on Instagram